Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Nowa Fala (Pokolenie '68) - geneza, założenia, przedstawiciele - strona 3

Ostatnio komentowane
kox
marek • 2019-12-07 11:29:34
2222
22 • 2019-12-07 07:47:26
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
kjj
n • 2019-12-06 12:44:28
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

PRL-u, bunt wobec społecznego marazmu i fałszywej ideologii oraz problem tożsamości własnego pokolenia. W pisarstwie Barańczaka (np. „Korekta twarzy”, „Jednym tchem”, „Ja wiem, że to niesłuszne”, „Sztuczne oddychanie”) i Krynickiego (np. „Pęd pogoni, pęd ucieczki”, „Akt urodzenia”, „Organizm zbiorowy”, „Niepodlegli nicości”) narzędziem demaskowania komunizmu były gry słowne i zjawisko polisemii językowej. Służyły one uzmysłowieniu zagubienia człowieka w historii i we własnej egzystencji. O ile poezja Krynickiego oscylowała wokół zagadnień egzystencjalnych, Barańczak koncentrował się na języku propagandy i nowomowy, posługując się parodią i ironią w celu obnażeniu ich mechanizmów.

Z kolei nowofalowcy krakowscy tworzyli poezję miasta i ekspresji. Najważniejsze było dla nich oddanie teraźniejszości. Posługiwali się liryką apelu i odezwy. Można tu wymienić tomy Kornhausera: „Nastanie święto i dla leniuchów”, „W fabrykach udajemy smutnych rewolucjonistów” czy „Stan wyjątkowy”. Poezja Zagajewskiego operowała z kolei konkretem i konstruowała obraz szarej, odpychającej rzeczywistości Polski Rzeczpospolitej Ludowej („Komunikat”, „Sklepy mięsne”).

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 4 =