Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Literatura łagrowa - definicja, twórcy, przykłady - strona 2

Ostatnio komentowane
2222
22 • 2019-12-07 07:47:26
pozdrawiam ciepło z wigilii
kluska a • 2019-12-06 14:12:20
kjj
n • 2019-12-06 12:44:28
Dzk
Serek • 2019-12-05 21:29:59
jd
jd • 2019-12-05 16:50:39
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

i). Swoista mieszanka kultur, temperamentów, poglądów, przekonań itp. tworzyła z łagrów miejsca specyficzne, cechujące się wypracowaną tradycją oraz systemem zasad, których przestrzeganie mogło zaważyć na dobrze osadzonych (często sami więźniowie ustalali prawo).

Literatura łagrowa to przede wszystkim utwory o charakterze autobiograficznym, wspomnienia, relacje, reportaże oraz opowiadania i powieści. Poza ukazywaniem realiów radzieckich obozów pracy często odsłaniała ona także nieporadność i niegospodarność ZSRR, przejawiające się w zupełnym niewykorzystywaniu więźniów i ich działań, krytykowała również władze komunistyczne i odsłaniała wszelkiego rodzaju nadużycia.

Najważniejszym dziełem polskiej literatury łagrowej jest „Inny świat” Gustawa Herlinga-Grudzińskiego. W dziele tym, napisanym w latach 1949-1950, autor ukazał swój pobyt w jercewskim GUŁagu (1940-1942). Autor starał się badać psychikę więźniów, przedstawiał także pozytywne zachowania, które nierzadko miały miejsce w łagrze.

Swoje przeżycia na Wschodzie opisał także Józef Czapski. „Wspomnienia starobielskie” ukazały się już w 1943 r. (w Polsce krążyły w II obiegu od 1945 r.), a „Na nieludzkiej ziemi” wydane zostało w 1949

Polecamy również:

  • Człowiek złagrowany - definicja, cechy, przykłady utworów

    Człowiek złagrowany to swego rodzaju „produkt” radzieckich łagrów oraz kolejny, obok człowieka zlagrowanego, przykład krzywd i przemian w psychice wyrządzonych przez wojnę i okupację. Chociaż podobieństwo tych dwóch pojęć jest uderzające, nie można postawić między nimi znaku równości. Więcej »

Komentarze (0)
4 + 1 =