Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Katastrofizm w poezji Kolumbów - opracowanie - strona 3

Ostatnio komentowane
dzięki pomogło
jestem_z_YT • 2019-03-24 17:45:11
Zostawcie Norberta w spokoju
Ale nie miło • 2019-03-24 22:01:34
xddd
xddddd • 2019-03-24 14:14:14
d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d d
dxhfuxqhz uhqeifu • 2019-03-24 13:31:42
za dlugie
gha • 2019-03-24 13:23:01
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

utworach katastroficzne wizje (często nacechowane surrealizmem) łączył z oniryczną atmosferą, tworząc w ten sposób obraz osaczającego niebezpieczeństwa splecionego z niemożnością sprzeciwu i ucieczki.

Katastrofizm występujący w poezji Kolumbów można określić jako dwuwymiarowy. Na pierwszej płaszczyźnie dotyczył on ich prywatnego losu – gwałtownego końca młodości i wszystkiego, co z nią związane. W szerszym kontekście dotyczył ogromu cierpień całej ludzkości, zniszczeń dotyczących zarówno powszechnego systemu wartości, jak i bardziej wymiernych (zagłada, straty materialne itd.).

Koniec bezpiecznego dzieciństwa, swego rodzaju arkadii jest motywem wielokrotnie pojawiającym się w twórczości Krzysztofa Kamila Baczyńskiego. Świat indywidualnych wartości i pragnień podmiotu wypowiadającego się w utworach musiał zostać niespodziewanie skonfrontowany z wojenną pożogą, niknąc i spopielając się niczym papier pod wpływem ognia w jej obliczu. Uderzająca jest bezsilność wobec tych krwawych wydarzeń, brak jakiegokolwiek możliwości wyboru. Baczyński pisze na przykład w „Pożegnaniu żałosnego strzelca”:

(…) Do widzenia.../ noc gwiazdami zaorana,/ w piersiach naszych eksploduje pusty wieczór,/

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 3 =