Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Katastrofizm w poezji Kolumbów - opracowanie - strona 2

Ostatnio komentowane
kjhukuk
lol • 2019-03-25 16:44:00
super pomoc
kasia • 2019-03-25 16:34:51
dzięki pomogło
jestem_z_YT • 2019-03-24 17:45:11
Zostawcie Norberta w spokoju
Ale nie miło • 2019-03-24 22:01:34
xddd
xddddd • 2019-03-24 14:14:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Drugiej Awangardy (m.in. Czechowicz, grupa Żagary – Czesław Miłosz). Przepowiadana apokalipsa rzeczywiście nadeszła – była nią II wojna światowa.

Kiedy przedstawiciele pokolenia Kolumbów, ludzi urodzonych w latach 20. XX w., cieszyli się młodością w wolnej ojczyźnie, nad światem gęstniały czarne chmury. W 1939 r. to właśnie na nich w dużej mierze spoczął ciężar obrony kraju i stawienia czoła najeźdźcom. Należało porzucić osobiste marzenia i ambicje i ofiarować swoje życie ojczyźnie. Generacja, o której mowa, często określana jako pokolenie „apokalipsy spełnionej”.

Papierkiem lakmusowym nastrojów charakterystycznych dla pokolenia Kolumbów jest poezja jego przedstawicieli. Odbicie znajdowały w niej kryzys wartości, okrucieństwa i zniszczenia będące owocem wojny, pojawiały się również desperacke próby odnalezienia spokoju i ukojenia (wizje arkadyjskie pełne miłości i liryzmu). Zapisywano też przeświadczenie o katastrofie dziejowej, która stała się udziałem urodzonych w latach 20.

Patronem utworów katastroficznych członków pokolenia Kolumbów był Józef Czechowicz – działający w Lublinie przedstawiciel Drugiej Awangardy, który zginął w wyniku bombardowania (9 września 1939 r.). W swoich

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =