Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Katastrofizm w poezji Kolumbów - opracowanie - strona 2

Ostatnio komentowane
kjmol;potgyhuijhnukmlo.,lkmjyghtkojlipu
yhgtuijikju • 2019-05-22 09:03:16
jd
jd • 2019-05-21 20:57:57
jest git
siemaneczko • 2019-05-21 18:36:35
pomaga polecam
ggggooo • 2019-05-21 15:34:04
Dziękuję za pomoc!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
StelaMarisjoł • 2019-05-21 15:33:29
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Drugiej Awangardy (m.in. Czechowicz, grupa Żagary – Czesław Miłosz). Przepowiadana apokalipsa rzeczywiście nadeszła – była nią II wojna światowa.

Kiedy przedstawiciele pokolenia Kolumbów, ludzi urodzonych w latach 20. XX w., cieszyli się młodością w wolnej ojczyźnie, nad światem gęstniały czarne chmury. W 1939 r. to właśnie na nich w dużej mierze spoczął ciężar obrony kraju i stawienia czoła najeźdźcom. Należało porzucić osobiste marzenia i ambicje i ofiarować swoje życie ojczyźnie. Generacja, o której mowa, często określana jako pokolenie „apokalipsy spełnionej”.

Papierkiem lakmusowym nastrojów charakterystycznych dla pokolenia Kolumbów jest poezja jego przedstawicieli. Odbicie znajdowały w niej kryzys wartości, okrucieństwa i zniszczenia będące owocem wojny, pojawiały się również desperacke próby odnalezienia spokoju i ukojenia (wizje arkadyjskie pełne miłości i liryzmu). Zapisywano też przeświadczenie o katastrofie dziejowej, która stała się udziałem urodzonych w latach 20.

Patronem utworów katastroficznych członków pokolenia Kolumbów był Józef Czechowicz – działający w Lublinie przedstawiciel Drugiej Awangardy, który zginął w wyniku bombardowania (9 września 1939 r.). W swoich

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 4 =