Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Kościół jako organizacja. Początki Kościoła katolickiego

Ostatnio komentowane
Bardzo przydatne. Dziękuję serdecznie. Tylko mam mały dylemat z tym czwartym jeźdźce...
nieznajoma • 2017-12-11 18:44:07
zle
masz małego • 2017-12-11 16:43:10
PYR PYR PYR PSICA PSICA PSICA PSICA 3 ZŁ
alanek • 2017-12-11 10:05:32
tekst dobry
zygus • 2017-12-10 17:07:12
fajne
abla • 2017-12-10 16:07:55
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Kościół jako organizacja. Początki Kościoła katolickiego

W przypadku Kościoła rzymskokatolickiego pojęcie „duchowieństwa” obejmuje wyświęconych diakonów, prezbiterów i biskupów. Duchownymi nie są natomiast zakonnicy (w terminologii Kościoła zakonnicy to osoby konsekrowane).

Kościół używa także terminu szafarz na określenie osoby upoważnionej do wykonywania funkcji duchownych. Należy jednak przy tym pamiętać, że w wyjątkowych okolicznościach szafarzem może stać się także osoba świecka (np. w niebezpieczeństwie śmierci chrztu udzielić może każdy człowiek).

Terminem określającym wiernych, którzy nie otrzymali święceń wyższych i nie stali się duchownymi, niemniej są w pełni włączeni w Kościół poprzez sakramenty wtajemniczenia (chrzest, bierzmowanie i Eucharystię), jest laikat (gr. „lud”).

Podział na duchowieństwo i laikat sięga już czasów Kościoła apostolskiego, ale przyjmuje się, że to w IV w., za sprawą cesarza Konstantego Wielkiego, duchowieństwo uzyskało status stanu wyodrębnionego z reszty społeczeństwa. Od tej pory duchowni posiadają własne prawo i sądownictwo. Mniej więcej w tym samym czasie  na zachodzie zaczął obowiązywać ich celibat.

Duchownych można poznać po charakterystycznym stroju, przede wszystkim po sutannie. Sutanna

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =