Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Ikonoklazm - historia, ruch, definicja

Ostatnio komentowane
brak odpowiedzi do "wotum zaufania"
spec256 • 2017-05-29 10:19:16
LOL
Antonis • 2017-05-28 11:22:09
elcio pomelcio
Naciok • 2017-05-28 10:32:20
jprdl co za debil musiał to pisać
hujek • 2017-05-27 15:02:09
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Ikonoklazm - historia, ruch, definicja

Ikonoklazmem (inaczej: obrazoburstwem) nazywa się ruch religijny zwalczający kult obrazów sakralnych. Najsilniej rozwinął się on w Bizancjum w VIII i IX w. Stanowił wówczas odpowiedź na przesadną cześć ikon, która przejawiała się m.in. w powstawaniu legend o cudownych obrazach Chrystusa, namalowanych nie ludzką ręką (tzw. acheiropoietos) oraz o ikonach, które spadły z nieba, krwawiły, leczyły chorych, wracały umarłym życie.

Za inicjatora ikonoklazmu uważany jest biskup Konstantyn z Nakolei. Zarówno on, jak i inni duchowni, występujący przeciwko świętym ikonom, swoją postawę wobec ikon tłumaczyli troską o czystość nauki i kultu religijnego,  powołując się przy tym na brak obrazów w starożytności chrześcijańskiej.

Oficjalne stanowisko w tej sprawie po raz pierwszy zajął cesarz Leon III. Podzielał on poglądy ikonoklastów i wezwał ludność do zaniechania czci obrazów.  W 726 r. nakazał usunąć obraz Chrystusa, znajdujący się nad drzwiami pałacu cesarskiego. Zastąpiono go wówczas zwykłym krzyżem. Swoją formalną walkę cesarz rozpoczął jednak w 730 r., kiedy to wydał edykt stwierdzający, iż kult ikon jest bałwochwalstwem. Oprócz zakazu oddawania czci obrazom, Leon III nakazał również zniszczenie

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 3 =