Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Ikonoklazm - historia, ruch, definicja

Ostatnio komentowane
Spoko
kupa • 2018-05-25 18:04:43
zupa romana
zupcia • 2018-05-25 14:12:58
UWAGA! literówki
Karol • 2018-05-24 18:04:53
po co ciagle pisze ze głowna postac z quo wadis ale tak to spk
kto • 2018-05-23 21:05:40
WTF...
Boss • 2018-05-23 19:26:01
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Ikonoklazmem (inaczej: obrazoburstwem) nazywa się ruch religijny zwalczający kult obrazów sakralnych. Najsilniej rozwinął się on w Bizancjum w VIII i IX w. Stanowił wówczas odpowiedź na przesadną cześć ikon, która przejawiała się m.in. w powstawaniu legend o cudownych obrazach Chrystusa, namalowanych nie ludzką ręką (tzw. acheiropoietos) oraz o ikonach, które spadły z nieba, krwawiły, leczyły chorych, wracały umarłym życie.

Za inicjatora ikonoklazmu uważany jest biskup Konstantyn z Nakolei. Zarówno on, jak i inni duchowni, występujący przeciwko świętym ikonom, swoją postawę wobec ikon tłumaczyli troską o czystość nauki i kultu religijnego,  powołując się przy tym na brak obrazów w starożytności chrześcijańskiej.

Oficjalne stanowisko w tej sprawie po raz pierwszy zajął cesarz Leon III. Podzielał on poglądy ikonoklastów i wezwał ludność do zaniechania czci obrazów.  W 726 r. nakazał usunąć obraz Chrystusa, znajdujący się nad drzwiami pałacu cesarskiego. Zastąpiono go wówczas zwykłym krzyżem. Swoją formalną walkę cesarz rozpoczął jednak w 730 r., kiedy to wydał edykt stwierdzający, iż kult ikon jest bałwochwalstwem. Oprócz zakazu oddawania czci obrazom, Leon III nakazał również zniszczenie

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 4 =