Funkcje

Podczas gdy oś liczbowa jest wygodną reprezentacją zbioru liczb rzeczywistych, para skrzyżowanych pod kątem prostym osi reprezentuje płaszczyznę. Każdy punkt płaszczyzny możemy utożsamiać z prarą liczb. Pierwsza oś nazywana jest osią rzędnych, druga - osią odciętych.

Taki układ dwóch osi nazywamy płaszczyzną kartezjańską, kartezjańskim układem współrzędnych lub po prostu układem współrzędnych. Punkt (0,0) nazywamy początkiem (rzadziej: środkiem) układu współrzędnych.

 

Funkcją nazywamy relację łączącą elementy dwóch zbiorów, z których pierwszy nazywany jest dziedziną i ozn. X, a drugi przeciwdziedziną, ozn. Y, przy czym każdemu elementowi zbioru X przyporządkowany jest dokładnie jeden element zbioru Y (na odwrót niekoniecznie).

Elementy pierwszego zbioru nazywamy argumentami i ozn. x, elementy drugiego zbioru - wartościami funkcji (ozn. y).

Funkcję opisaną na zbiorze X, o wartościach w zbiorze Y ozn. f i piszemy f:X \rightarrow Y. Wówczas też y = f(x).

 

Możemy zatem na funkcję patrzeć jako na przekształcenie przeprowadzające argument na jego wartość. Dziedzinę często oznacza się jako D (lub D_f). Przeciwdziedzina oznaczana jest jako D^{-1} lub (ze względu na fakt, że jestem zbiorem wartości funkcji) - ZW.

 

Argumenty, w których funkcja przyjmuje wartość 0 nazywane są miejscami zerowymi funkcji. By wyznaczyć miejsce zerowe funkcji należy rozwiązać równanie f(x) = 0.

 

Wykresem funkcji f nazywamy zbiór tych punktów (x,y) płaszczyzny kartezjańskiej, dla których y=f(x).