Cyprian Kamil Norwid

Cyprian Kamil Norwid
Cyprian Kamil Norwid

Cyprian Kamil Norwid urodził się 24 września 1821 r. we wsi Laskowo-Głuchy, leżącej w okolicach Warszawy. Był synem zubożałego ziemianina. Nauki pobierał w warszawskim gimnazjum oraz w szkole malarskiej, pod kierunkiem J.K. Minasowicza.

Pierwsze jego utwory były publikowane w prasie, między innymi w „Przeglądzie Warszawskim”. Szybko dostał się na salony literackie Warszawy. Należał do drugiego pokolenia poetów romantycznych. W 1842 r. wyjechał za granicę. Wiele podróżował. Odwiedził między innymi Niemcy, Włochy i Francję.

W 1845 r. został aresztowany w Berlinie z powodów politycznych. Po opuszczeniu więzienia, udał się do Rzymu, gdzie poznał wielu wybitnych poetów, przebywających tam na emigracji. Wśród nich byli Mickiewicz, Krasiński i Zalewski. W 1849 r. Norwid wyjechał do Paryża, gdzie zatrzymał się na dłużej. Mimo wielu starań, jego twórczość nie spotykała się z dobrym odbiorem. Krytyka zarzucała mu manieryzm.

Kłopoty finansowe i pogarszający się stan zdrowia, zmusiły Norwida do wyjazdu do Stanów Zjednoczonych Ameryki w poszukiwaniu pracy. Pracował tam jako grafik, jednak w 1854 r. powrócił do Europy. Na krótko zatrzymał się też w Londynie, by w końcu powrócić do Paryża. Niestety, postępująca głuchota i bieda, w jakiej żył, zmusiły Norwida do zamieszkania w Domu św. Katarzyny, mieszczącym się na przedmieściach Paryża. Decyzję tę podjął Norwid w 1877 r.

Norwid zmarł w nędzy, 23 maja 1883 r. Został pochowany w zbiorowej mogile, na paryskim cmentarzu Montmorency.

Do ważniejszych utworów Norwida należy zaliczyć: poemat dydaktyczny „Trzy pytania”; „Listy o emigracji”; komedię „Noc tysięczna druga”; dialog „Promethidion”; poematy „Szczęsna”, „Rzecz o wolności słowa”; utwory dramatyczne „Pierścień wielkiej damy”, „Kleopatra”; eseje o charakterze wspomnieniowym „Czarne kwiaty”, „Białe kwiaty”; nowele i opowiadania „Bransoletka”, „Cywilizacja”; rozprawy krytyczne i filozoficzne „O sztuce dla Polaków”, „O Juliuszu Słowackim”.