Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Z Tatr – intepretacja i analiza

Ostatnio komentowane
idiotyczne
siema123 • 2016-09-29 14:00:50
Co oznacza, że dane połączenie jest "szczególnie korzystne"?
ciekawy • 2016-09-29 10:33:28
Dddffcccc
Dddf • 2016-09-28 19:47:57
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Z Tatr – intepretacja i analiza

„Z Tatr” to jeden z najbardziej znanych wierszy Przybosia napisany po śmierci ukochanej poety, Marii Skotnicówny. Taterniczka ta wraz ze swoją młodszą siostrą zginęła, podczas wspinaczki na Zamarłą Turnię. Wiersz ma zatem niesłychanie silny ładunek emocjonalny, jest wyrazem najbardziej gwałtownych uczuć cierpiącego poety.

Krajobraz grozy

Podmiotem tekstu jest poeta, który w wyobraźni widzi ostatnie chwile ukochanej i wiedziony empatią utożsamia się z jej sytuacją. Wiersz skupia się na sekundach poprzedzających fatalny upadek taterniczki. Opis górskiego krajobrazu wzbudza grozę i buduje atmosferę napięcia. Jest to pejzaż, w który wpisane jest niejako przeczucie śmierci. Przestrzeń widzi się tu oczami młodej taterniczki: metaforyka opisu oscyluje wokół emocji nagłego przerażenia.

świat, wzburzony przestraszonym spojrzeniem

Sam krajobraz nie ma zatem charakteru mimetycznego, ale podlega zniekształceniu przez lęk. Zjawisko to oddają zastosowane w tekście wyraziste oksymorony: „niewybuchły huk skał” (mimo że huk jest tylko wrażeniem, jakiego doznaje spadająca dziewczyna, jego natężenie jest ogromne), „wrzask wody obdzieranej siklawą z łożyska” (zwykły dźwięk wodospadu wydaje się krzykiem

Polecamy również:

  • Gmachy – interpretacja i analiza

    „Gmachy” to wiersz Juliana Przybosia pochodzący z tomu „Sponad”(1930). Widać w nim cechy wyraźnie wskazujące na związek poety z programem literackim Awangardy Krakowskiej. W centrum koncepcji poezji znajdowało się tu bowiem potrójne hasło: „miasto-masa-maszyna”. Więcej »

  • Na kołach – interpretacja i analiza

    „Na kołach” to jeden z najważniejszych wierszy Przybosia z tomu „Sponad” wydanego w 1930 roku. Jerzy Kwiatkowski nazwał go pożegnaniem poety z tematyką miasta. Słowem kluczem tego utworu jest niewątpliwie „koło”, które pojawia się tu we wszelkich możliwych znaczeniach. Więcej »

  • Wieczór – intepretacja i analiza

    „Wieczór” to bardzo intymny wiersz Juliana Przybosia, któremu można przypisywać cechy erotyku. Podmiotem tekstu jest sam poeta, który w liryczny sposób opisuje zapadający zmierzch. Zjawisko to zaś przywodzi mu na myśl ukochaną, z którą się rozstał. Więcej »

3 + 2 =