Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dwudziestolecie międzywojenne - charakterystyka epoki (międzywojnie - ramy czasowe, filozofia, literatura) - strona 6

Ostatnio komentowane
Dobre
Zbyszek • 2018-05-21 19:22:22
janusz
janusz • 2018-05-21 19:06:03
słabe
Janusz • 2018-05-21 17:41:29
slabo
msk • 2018-05-21 16:47:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

utwory. Czasami określa się ją jako drugą awangardę (po Awangardzie Krakowskiej). Charakterystyczne jest społeczne zaangażowanie, antyfaszyzm, sympatie lewicowe i nastroje katastroficzne (częste są poetyckie obrazy zagłady świata). Przedstawiciele to Czesław Miłosz, Jerzy Zagórski, Teodor Bujnicki. Poprzez elementy katastrofizmu z żagarystami był związany Józef Czechowicz.

W prozie osiągnięciami może poszczycić się powieść psychologiczna (Zofia Nałkowska „Granica”, Maria Kuncewiczowa „Cudzoziemka”), polityczna (Juliusz Kaden-Bandrowski „Generał Barcz”), historyczna (Jarosław Iwaszkiewicz „Czerwone tarcze”). Osobnymi zjawiskami, wymykającymi się prostym klasyfikacjom, są dzieła Brunona Schulza („Sklepy cynamonowe”), Witkacego („Pożegnanie jesieni”) i Witolda Gombrowicza („Ferdydurke”).

Teatr

W dwudziestoleciu w teatrze dominował ekspresjonizm. Zrozumiałe jest to, z tego względu, że przedstawianie lęków, psychoz i silnych emocji stanowiło idealną okazję do zaprezentowania kunsztu aktorskiego. Trochę wbrew ekspresjonistycznym tendencjom rozwijał się teatr epicki stworzony przez dramatopisarza, Bertolta Brechta. Nakazywał on swoim aktorom wybijać widzów z konwencji, sprawiać, by zdawali

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =