Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
nie
ja • 2016-09-27 13:16:41
fajny
lol • 2016-09-26 16:12:03
Super, dzienki
alex • 2016-09-26 09:59:17
grazyna
gggg • 2016-09-25 18:02:36
Nice
Ududkzkz • 2016-09-24 19:09:07

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Oczywiście Tuwim posłużył się w utworze szczególnie popularną w okresie dwudziestolecia (zwłaszcza w Europie Zachodniej) strategią skandalu. Nie sposób nie zauważyć, że „Wiosna” jest przede wszystkim poetycką prowokacją pozwalającą autorowi na rewolucyjne wkroczenie na literacki Parnas. Temat wiersza to tytułowa wiosna przedstawiona jako eksplozja erotyczno-prokreacyjnych instynktów natury i człowieka. Wszechpotężna żądza płodzenia zyskuje tu wymiar ślepej siły wpisanej w działania bezosobowego tłumu.

Dytyramb

Podtytuł wiersza jasno wskazuje na inspirację Tuwima, którą w tym wypadku są dytyramby, czyli starożytne pieśni wykonywane na cześć Dionizosa – boga płodności i życia. Autor wydobywa z tego gatunku wszystkie jego pierwotne role: podniosły kult życiodajnej mocy zostaje ściśle zespolony z wulgarną rozpustą. Mamy tu do czynienia zarówno z najwyższym uniesieniem, jak i najgłębszym upadkiem człowieka. Podobnie

Polecamy również:

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

4 + 4 =