Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Wielka Improwizacja - interpretacja

Ostatnio komentowane
ciekawy
erazm • 2014-12-19 16:08:12
.
eeee hej • 2014-12-16 18:05:30
Gif, czytałeś tę książkę, bo jeśli tak i wiesz, że Mateusz była szpakiem, a nie k...
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:01:34
Byłeś na stronie, gdzie nie ma reklam, bo ja nie!!!
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:03:33
No w sumie... Według mnie to sobie zapewne lepsze NAPISZESZ, co nie Selfie???
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:05:39
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Wielka Improwizacja” to kluczowy fragment III części „Dziadów” przedstawiający monolog głównego bohatera Konrada. Mickiewicz dokonuje tu rozrachunku z romantyczną koncepcją artysty i przewodnika narodu. Scena ta posiada również sens metafizyczny i egzystencjalny. Stanowi kwintesencję poglądów poety na sztukę, problematykę narodową i relacje człowieka z Bogiem.

Kompozycja i sens Improwizacji

Improwizacja jest tekstem poetyckim wygłoszonym bez przygotowania, niejako pod wpływem chwili. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przedstawianej przez Mickiewicza scenie. Konrad przebywając samotnie w celi więziennej nagle doznaje wielkiego natchnienia i zaczyna wygłaszać swój wielki monolog. Mickiewicz dokładnie przedstawił proces narastających w bohaterze emocji.

Kompozycja Improwizacji ma zatem charakter rozwojowy: zaczyna się spokojnym, nieco melancholijnym monologiem, następnie napięcie narasta stopniowo do punktu kulminacyjnego, a na końcu następuje gwałtowne wyczerpanie, zakończone omdleniem Konrada.

Jak zaznacza Zofia Stefanowska, znamienne jest to, że bohater wygłasza swoją improwizację nie mając żadnego audytorium. Nie interesuje go bowiem reakcja innych. Tym samym bohater sprzeniewierza

Polecamy również:

  • Dziady cz. 3 - plan wydarzeń

    1. Symboliczna przemiana Gustawa w Konrada.2. Spotkanie więźniów w celi Konrada:a). opowieść Jana o męczeństwie Janczewskiego i Wasilewskiego,b). bluźniercza pieśń Jankowskiego,c). „pieśń zemsty” Konrada,d). „mała improwizacja”.

  • Dziady cz. 3 - geneza

    Trzecia część dramatu została ukończona w 1832 roku i ze względu na miejsce powstania określona mianem „Dziadów drezdeńskich”. Dzieło wydano drukiem w tym samym roku (dołączone do IV tomu „Poezji” Mickiewicza). Utwór powstał pod wpływem niedawnej klęski powstania listopadowego....

  • Dziady cz. 3 - czas i miejsce akcji

    Znamy dokładną datę rozpoczęcia akcji dramatu. Pod koniec prologu Więzień zapisuje na ścianie datę swojej metamorfozy. Gustaw przemienia się w Konrada 1 listopada 1823 roku. Kolejne wydarzenia odbywają się prawdopodobnie w przeciągu kilku miesięcy. Za datę kończącą akcję dramatu można uznać rok 1824, pojawiający...

  • Dziady cz. 3 - opracowanie (problematyka)

    Trzecia część „Dziadów” to wielki dramat narodowy, poruszający przede wszystkim problem sensu męczeństwa polskiego narodu, reprezentowanego przez grupę uwięzionej młodzieży, poddanej represjom władz carskich. Punktem wyjścia do rozważań poety jest historyczne wydarzenie – szeroko zakrojone...

  • Dziady cz. 3 - bohaterowie
Przepisz kod:
wczytaj nowy