Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Teatr międzywojenny - charakterystyka, przedstawiciele

Ostatnio komentowane
idiotyczne
siema123 • 2016-09-29 14:00:50
Co oznacza, że dane połączenie jest "szczególnie korzystne"?
ciekawy • 2016-09-29 10:33:28
Dddffcccc
Dddf • 2016-09-28 19:47:57
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Teatr międzywojenny - charakterystyka, przedstawiciele

Kierunki teatru okresu dwudziestolecia wyznacza dramaturgia włoska, angielska i amerykańska.

Najważniejszym twórcą jest Luigi Pirandello, który konstruuje tak zwany „teatr nagich masek”. Maska stanowi tu metaforę ludzkiej osobowości niejako rozpisanej na szereg ról, z których żadna nie oddaje jednak prawdy o podmiocie. Jednocześnie maska odsyła do tradycji antycznej, z drugiej strony – do barokowej komedii dell’arte, opierającej się na twórczej improwizacji.

Sztuki Luigiego stanowią zerwanie z konwencją dramatu XIX-wiecznego, opierającego się na chwycie „teatru w teatrze”. Teatralizacja staje się teraz właściwością całego świata, podlega jej również życie, czego wyrazem jest włączenie widza do przebiegu przedstawienia. Najważniejsze dzieła Pirandella tego okresu to: „Sześć postaci scenicznych w poszukiwaniu autora”, „Henryk IV”, „Dziś wieczorem improwizujemy”, „Każdy na swój sposób”.

Obok Pirandella prym w teatrze międzywojnia wiedzie George Bernard Shaw, z pochodzenia Irlandczyk. Jego koncepcja dramaturgii opiera się na rozbudowaniu filozoficznej dyskusji i realizmie. U Shawa przeważają komedie („Święta Joanna”, „Wielki kram”).

Istotnym zjawiskiem jest również dramat amerykański

Polecamy również:

1 + 5 =