Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
za trudne do zrozumienia
ola, 12 lat • 2016-12-10 11:51:46
takie se
szpilllla • 2016-12-09 15:16:18
NJE WJEM IAK TO ÓIĄĆ
kapi gsóp • 2016-12-09 07:09:04
Przydało się ^^
Psotkaa • 2016-12-08 13:59:22
kappa xdddddddd
kk • 2016-12-07 19:00:41
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

„Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Młody Tuwim jawi się jako twórca prowokacyjny, pragnący zbudować swoją własną wizję świata i poezji. Dopiero w późniejszych tomach dojdzie do głosu klasyczna postawa twórcy.

Przewartościowanie tradycji

Bohaterem lirycznym wiersza jest jeden z najważniejszych filozofów starożytnego świata, Sokrates. Czasoprzestrzeń utworu została umieszczona w realiach antycznych. Sytuacja liryczna rozgrywa się na ateńskiej agorze, gdzie myśliciel zwykł nauczać tłumy. Nawiązanie właśnie do tej praktyki nie jest przypadkowe. Poezja Skamandrytów miała bowiem ambicje wyjścia na ulicę i nawiązania bezpośredniego kontaktu z odbiorcami, podobna idea przyświecała starożytnym filozofom. Ponadto wiersz skamandrycki operuje długą, retoryczną frazą, podlega zatem wyraźnej prozaizacji.  

W tekście mamy jednak do czynienia z przewartościowaniem tradycji. Obraz Sokratesa odbiega tu wyraźnie od powszechnego wyobrażenia na jego temat. Przed oczami czytelnika ukazuje

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (0)
3 + 3 =