Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Socrealizm w literaturze - cechy, przedstawiciele, przykłady

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Socrealizm jako obowiązująca doktryna w literaturze został ogłoszony oficjalnie na zjeździe Związku Zawodowego Literatów Polskich w Szczecinie w 1949 roku. Kierunek ten narodził się w latach 30. w Związku Radzieckim jako program walki ze sztuką burżuazji i „gnijącego imperializmu”.

W założeniach teoretycznych socrealizm literacki nawiązywał do wielkiego realizmu krytycznego, czyli istotnego nurtu w prozie II połowy XIX wieku, w praktyce nie miał jednak nic wspólnego z określeniem „realizm”. Naczelną zasadę tej doktryny stanowiło bowiem posługiwanie się schematem walki klasowej, przez pryzmat której ukazywano obraz życia społecznego. Nie miały tu znaczenia konkretne jednostki, ale zbiorowość postrzegana w kategorii marksistowskiej klasy. Ośrodkiem utworów była więc walka proletariatu z wrogiem wewnętrznym (zachodnią agenturą, dywersją), który zagrażał budowie idealnego komunistycznego ładu.

Literaturę socrealistyczną uważa się za całkowitą porażkę artystyczną, będącą wyrazem skrajnej ideologizacji sztuki i wykorzystania jej jako narzędzia panującej władzy. Jak zaznacza Stanisław Burkot, wyodrębniły się trzy główne nurty prozy socrealistycznej. Pierwszym z nich była tak zwana powieść

Polecamy również:

  • Nowomowa i propaganda komunistyczna

    Propaganda jest zjawiskiem istniejącym w każdym ustroju politycznym, jednak w demokracji obowiązuje zasada pluralizmu poglądów, dzięki której jednostka ma dostęp do wielu różnych racji i może samodzielnie decydować o ich wyborze, według własnych preferencji. Tymczasem w ustroju totalitarnym,...