Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Smutno mi, Boże – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
aale fajne
nwm • 2016-12-04 13:32:24
nojs
lol • 2016-12-04 11:05:26
ten nademną to pedał XD
mojstaryjestfanatykiemwedkarstwa • 2016-12-03 17:51:08
elo
lolek • 2016-12-03 10:57:03
I tak nie zdacie cfele XD
Ruhaczmateg • 2016-12-01 17:33:21
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Smutno mi, Boże – interpretacja i analiza

„Smutno mi, Boże” to wiersz Słonimskiego pochodzący z tomu „Z dalekiej podróży” (1926). Mamy tu do czynienia z pastiszem poezji romantycznej, utwór jest bowiem wyraźnie stylizowany na hymn Juliusza Słowackiego o tym samym tytule. Słonimski nawiązuje do wielkiego romantyka zarówno w zakresie treści, jak i formy wiersza. Jednocześnie można powiedzieć, że poeta wchodzi w swoistą polemikę ze Słowackim, a tym samym z całą wielką literaturą romantyczną.

Sytuacja liryczna została skonstruowana na zasadzie kontrastu w stosunku do tekstu autora „Kordiana”. Podmiot wiersza Słonimskiego nie jest bowiem nieszczęśliwy z tego powodu, że znajduje się poza ukochaną ojczyzną, ale właśnie dlatego, że do niej wraca.

Egzotyka kontra rodzimy pejzaż

W tekście dominuje smutny, niemal żałobny ton podkreślany przez litanijne powtórzenie frazy „Smutno mi, Boże”. Podmiot wiersza znajduje się na statku, który płynie do Polski. Widok rozciągającego się przed nim egzotycznego krajobrazu wywołuje ogromny żal, że podróż dobiega końca. Poeta przedkłada bowiem wspaniałe widoki dalekich krajów nad bezbarwny pejzaż własnej ojczyzny.

Polska w wierszu wypada niezbyt interesująco. Nazywana jest krajem, który „kiedyś był

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 3 =