Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Sitowie – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
WIEM,ŻE MISJE POKOJOWE ŚĄ BARDZO NIEBEZPIECZNE.Podziwiam ludzi,którzy są na misji,ż...
tereska1 • 2017-08-15 08:19:23
Dobre zestawienie. Polecam także ten artykuł http://edueduonline.pl/blog/e-mail-angielsk...
Sara • 2017-08-09 10:30:02
Umiem w matme wiem ile to jest pienc pluz czy
Kujon • 2017-08-08 17:08:22
ale ktoś trafił jak kulą w płot z Jarosławem Mądrym
b • 2017-08-11 12:35:03
Które prawa? Których mniejszości? Kto o tym decyduje?
Jacek • 2017-07-31 06:50:03
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Sitowie – interpretacja i analiza

„Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej twórczości. „Sitowie” to także wspaniały liryk opisowy o tematyce przyrodniczej, w którym natura odgrywa kluczową rolę w zakresie metaforyki i sensu tekstu.

Wspomnienie z dzieciństwa

Pierwsza strofa wiersza to zachowany w pamięci podmiotu obraz z dzieciństwa – wspomnienie widoku sitowia nad jeziorem. Opis obfituje w bogactwo zapachów i kolorów. Mówi się tu o intensywnej woni mięty i promieniach słonecznych rozszczepiających się na powierzchni wody w wielobarwną tęczę. Nad wszystkim góruje zaś wrażenie powiewu wiatru. Dzięki temu poetycki obraz jest niezwykle lekki i eteryczny. Dominuje tu morfem związany z wyrazem „wiać” („woda wiała”, „wiew sitowie i miętę owiał”), który oddaje dźwięk tego zjawiska.

Trud poezji i egzystencji

W kolejnej strofie podmiot zdradza swoją tożsamość dojrzałego poety. Wspomnienia z dzieciństwa są inspiracją dla jego twórczości, zarówno w sensie określonych doświadczeń, jak i fascynacji naturą.

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

Komentarze (0)
4 + 3 =