Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Sielanka - definicja, cechy, przykłady

Ostatnio komentowane
jprdl co za debil musiał to pisać
hujek • 2017-05-27 15:02:09
troche za krótkie
juk • 2017-05-27 09:15:23
bssjvsgvkjsbusvb;Sdulabv>AJNiduav>KJBILsd;bv.dfbzlkfblS>KMSLvsldkvmkn kdvlksn.kvzkdn hcudj...
oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo • 2017-05-26 11:10:09
A o bombie H , to jakoś nikt nie wie
Artyk • 2017-05-25 19:18:45
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Sielanka - definicja, cechy, przykłady

Sielanka inaczej zwana bukoliką, idyllą, pastorałką – gatunek literatury pastoralnej, którego zawartość treściowa koncentruje się wokół rodzajowych scen z życia pasterzy czy rolników. Forma ta ma rodowód antyczny, wywodzi się z twórczości Teokryta (III w. p. n. e.). Może ona przybierać różnorodny kształt: monolog liryczny, dialog, narracja.

W liryce rzymskiej sielankę reprezentował Wergiliusz odwołujący się do mitu Arkadii. Gatunek ten charakteryzuje się występowaniem stałych motywów: sielski krajobraz, życie w zgodzie z naturą, zajęcia gospodarskie, miłość młodych bohaterów-pasterzy.

Sielanka była popularną formą poetycką literatury renesansu (Petrarka, Dante, Boccaccio), ale jej prawdziwy rozkwit miał miejsce w oświeceniu, a dokładnie w nurcie sentymentalizmu. Utwory Franciszka Karpińskiego („Laura i Filon”) oraz Franciszka Dionizego Kniaźnina należą do klasyki gatunku. Ta forma literacka znalazła również uznanie w klasycyzmie, w odmianie dworskiej, gdzie kostium pasterski służył do przedstawiania znanych osobistości, np. u Adama Naruszewicza.

Sielankowość stała się również swoistą ideologią preferowaną przez Kazimierza Brodzińskiego, który widział w tej postawie cechy narodowego charakteru Polaków („Wiesław”). Romantyzm przewartościował jednak podejście do tego gatunku i w literaturze współczesnym sielanka występuje tylko w formie stylizacji.

Polecamy również:

  • Tren - definicja, cechy, przykłady

    Tren podobnie jak epitafium jest odmianą literatury funeralnej (pogrzebowej). Tren wywodzi się ze starożytnej Grecji, za prekursorów gatunku uznaje się Pindara i Simonidesa z Keos. Jest to utwór żałobny, pisany po śmierci bliskiej osoby, wyrażający uczucia i refleksje cierpiącego podmiotu, ale też... Więcej »

  • Anakreontyk - definicja, cechy, przykłady

    Utwór liryczny, którego nazwa wywodzi się od Anakreonta – greckiego poety żyjącego w VI w. p. n. e. Najbardziej charakterystyczną cechą tego gatunku jest posługiwanie się stałym zespołem motywów: biesiada, wino, kobieta, lira, pieśń. Anakreontyk posiada wesoły i beztroski nastrój... Więcej »

  • Elegia - definicja, cechy, przykłady

    Według „Słownika terminów literackich” wywodzi się z Azji Mniejszej (Jonii), a jej rozkwit w poezji greckiej przypadł na przełom VII i VI w. p. n. e. Elegia jest to „gatunek liryki żałobnej, pieśń lamentacyjna bliska trenowi, śpiewana podczas pogrzebu”. Forma ta pojawiła się już w... Więcej »

  • Epigramat - definicja, cechy, przykłady

    Nazwa wywodzi się z greckiego słowa epigramma, które znaczy tyle co „napis”. Jest to krótki wierszowany utwór liryczny, najczęściej o lekkiej, żartobliwej treści. Epigramat często ma charakter satyryczny lub filozoficzny. Charakterystyczną cechą tego gatunku jest posługiwanie się... Więcej »

  • Epitafium - definicja, cechy, przykłady

    Zródłosłów wywodzi się z greki: epitaphios znaczy tyle, co „pogrzebowy”. Epitafium to zwięzły, wierszowany utwór liryczny, który nawiązuje do formy napisu nagrobkowego i utrwala pozytywną pamięć o zmarłym. Tradycja tego gatunku sięga V w. p. n. e., czyli czasów wojen... Więcej »

Komentarze (0)
4 + 3 =