Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Samotność bogów - streszczenie

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

budowana jest droga. Głazy pozostałe z posągu dawnego boga nie dają się ruszyć i droga musi zatoczyć łuk, aby je ominąć.

Kapłani siadają na nich, by odpocząć. Ezra czuje tylko przenikliwe zimno, Bogumił zaś dziwi się, że kamień jest ciepły niby żywe ciało. Stara się odpędzić od siebie grzeszne myśli, ale kamień pulsuje, a jego dotyk daje mu poczucie szczęścia, jakby wtulał się w ramiona ojca: „(...) czuł się silny, bezpieczny i pełen mocy, a pulsowanie kamienia przyspieszało i wzmacniało bicie jego serca (...)”. Wtedy Bogumił usłyszał ów dziwny i dudniący głos, który wiele lat temu wzywał jego ojca do drogi.

Polecamy również: