Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
Dddffcccc
Dddf • 2016-09-28 19:47:57
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23
fajne 10/10 polecam stano mi , dzinekuje pani telec ssie pae
michas dyktator • 2016-09-27 18:46:30
może być
jrjtyjarujyok7wte4rytuji7ys • 2016-09-27 15:11:00

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

„Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli fascynacji estetyką i wartościami tradycyjnymi.

Poetycka ciągłość

Tytułowa „Rzecz Czarnoleska” to synonim poetyki, wartości i koncepcji świata kojarzącej się z twórczością Jana Kochanowskiego. W tekście Tuwima to zjawisko:

(…) przypływa, otacza,
Nawiedzonego niepokoi dziwem

Mamy zatem do czynienia ze spojrzeniem na poezję renesansu ze współczesnej perspektywy. Okazuje się, że w tym, jakże odległym czasowo pisarstwie kryje się siła wciąż atrakcyjna dla kolejnych pokoleń. Sztuka ta zadziwia współczesnego czytelnika i oddziałuje na jego wyobrażenia. Odnajdujemy tu zatem Mickiewiczowską koncepcję poezji jako „arki przymierza między dawnymi i młodszymi laty”. Podmiot rozumie sztukę jako wyraz ewolucji, w której to, co nowe łączy się z tym, co należy do przeszłości. Wyrazem szacunku dla tradycji jest w tekście retoryczna, rozbudowana składnia, daleka od awangardowych eksperymentów, tradycyjna wersyfikacja

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

  • Sokrates tańczący – interpretacja i analiza

    „Sokrates tańczący” to obszerny wiersz Juliana Tuwima pochodzący z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1920 roku. Tekst należy do wczesnej twórczości poety, w której dominują nuty takie, jak dionizyjska pochwała życia i rewolucyjne nastawienie do tradycji. Więcej »

4 + 1 =