Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Miłość w romantyzmie na przykładzie Dziadów cz. 4 i Cierpień młodego Wertera

Ostatnio komentowane
xd
xd • 2018-01-23 19:58:18
mik, za język polski, także radzę się wziąć. ;)
A • 2018-01-23 19:16:59
jest baredzo ciekawy
lol • 2018-01-23 15:11:56
elo
pedal • 2018-01-22 08:01:22
vit. c rozpuszczalna w wodzie
beka • 2018-01-21 21:32:49
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Miłość w romantyzmie na przykładzie Dziadów cz. 4 i Cierpień młodego Wertera

W żadnej epoce miłość nie była tak gloryfikowana jak w romantyzmie. Twórcy tego okresu postawili relacje damsko-męskie na piedestale, do jakiego trudno było dosięgnąć nawet im samym. Miłość według romantyków to bowiem cudowne zjednoczenie dusz, zjawisko jedyne w swoim rodzaju, które zawsze jest precedensem na miarę całego kosmosu. Romantyczny projekt uczucia pomiędzy kobietą i mężczyzn szczególnie wyraźnie doszedł do głosu w powieści „Cierpienia młodego Wertera” Johanna Wolfganga Goethego oraz w IV części „Dziadów” Adama Mickiewicza.

Rola literatury

Romantyczna koncepcja miłości nie powstaje w próżni. Bohaterowie są do niej mentalnie przygotowani, wręcz oczekują wtargnięcia namiętności w swoją egzystencję. Dzieje się tak dlatego, że romantyczna miłość rodzi się w literaturze. Zarówno Werter, jak i Gustaw rozczytują się w największych dziełach swojej epoki i marzą o spotkaniu swojej drugiej połowy, zgodnie z mottem powieści Goethego:

Takiej miłości każdy młodzian czeka, tak chce być kochana każda kobieta.

Poczesne miejsce wśród owych pozycji zajmuje „Nowa Heloiza” Jana Jakuba Rousseau, przedstawiająca nieszczęśliwy romans Abelarda i Heloizy. Gustaw dobitnie określa rolę literatury

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 2 =