Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Czasopiśmiennictwo i publicystyka dwudziestolecia międzywojennego

Ostatnio komentowane
XD
TwojaStara123 • 2018-05-20 13:18:22
jak coś to 1+5=6
twoja stara • 2018-05-20 13:42:58
hehe
hehe • 2018-05-20 11:09:39
PKO Bank Polski http://e-m2m.pl/5b010419ce74d
jadwiga • 2018-05-20 05:39:18
ale co to jest ta reformacja!! xd
jh jh • 2018-05-19 17:16:29
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Czasopiśmiennictwo i publicystyka międzywojnia grupowały się według trzech linii programowych. Najważniejszą opozycję wyznaczał tu stosunek do tradycji, który według określenia Jerzego Kwiatkowskiego, mógł być rewolucyjny (nurty awangardowe) lub ewolucyjny (twórcy i publicyści skupieni wokół Skamandra). Trzecim typem czasopiśmiennictwa były periodyki związane z profilem społeczno-politycznym.

„Zdrój” – pionier polskiego czasopiśmiennictwa międzywojennego

Pierwszym czasopismem w Dwudziestoleciu był poznański „Zdrój” (1917 – 1922) redagowany przez Jerzego Hulewicza i Stanisława Przybyszewskiego. Z pismem byli związani wybitni twórcy modernistyczni, np. grupa niemieckich malarzy Bunt. Ważnymi programotwórcami oprócz wymienionych osobowości byli  Zenon Kosidowski i Jan Stur. „Zdrój” z jednej strony promował prądy ekspresjonistyczne, ale z drugiej, jak twierdzi Lesław Eustachiewicz, prezentował pozytywny stosunek do tradycji (zwłaszcza młodopolskiej). Swoistym spadkobiercą ekspresjonizmu „Zdroju” stała się grupa poetycka wydająca pisma „Ponowa” (1921 – 1922) i „Czartak” (1922, 1925, 1928). Głównymi jej prawodawcami byli Jan Nepomucen Miller i Emil Zegadłowicz, a program zakładał połączenie

Polecamy również:

Komentarze (0)
4 + 4 =