Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Przeprosiny Boga - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
prprprprprprprprpprrprprprprprprprprprprprprrprprprrpprrprprprprprrrprrrprprprprr
prprprprpr • 2018-02-22 18:08:34
v Chcesz sie pobawic? ;)
Kutas • 2018-02-22 16:52:38
Ale to nudne gówno
Pudźdolf Szary • 2018-02-21 20:00:04
super
agnieszka 14 • 2018-02-21 17:02:42
aha glupi nmie jestem
nikt • 2018-02-21 16:01:29
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

„Przeprosiny Boga” to ballada umieszczona w ostatnim tomie poezji Kasprowicza, wydanym w 1926 roku, pt.: „Mój świat”.

Tematem utworu jest historia dwóch staruszków blisko zaprzyjaźnionych z Bogiem. Poeta tworzy obraz bardzo zażyłej relacji człowieka ze Stwórcą, przyjacielskiej, bezpośredniej. Staruszkowie chodzą z Bogiem „na jednego”, grywają w karty i zwyczajnie sobie gwarzą. Obraz Boga jest pełen prostoty: „Z staruszkiem Panem Bogiem/ Prostym jak oni prości”. Stwórca ukazany został bez patosu, dystans między nim i człowiekiem zostaje w ten sposób zatarty. Stwórca jest po prostu, w sposób zwykły i naturalny obecny w życiu ludzi, dzieli z nimi ich codzienność.

Sielankowy nastrój zostaje zburzony przez wypowiedź jakiegoś cepra (podhalańskie określenie ludzi przyjezdnych, raczej negatywne):

(…) Aż tu jednego razu/ Oblazła ich wielka trwoga:/ Wmówił w nich jakiś ceper,/ Że obrazili Boga./ Że go pospolitują,/ Że miejsce jego jest w tumie,/ Nie w zwykłej chłopskiej chałupie,/ Nie w zwykłym chłopskim rozumie (…).

Staruszkowie to górale, ceper jest osobą obcą w ich świecie, człowiekiem wykształconym, zwanym dalej „mądralą edukowanym”. Do tej pory staruszkowie nie zastanawiali się nad swoim

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 4 =