Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Proza kresowa - definicja, twórcy, przykłady

Ostatnio komentowane
Witam Dla mnie jednym z największych paradoksów współczesnego świata jest fakt,że p...
pawlo0 • 2017-08-16 17:57:59
WIEM,ŻE MISJE POKOJOWE ŚĄ BARDZO NIEBEZPIECZNE.Podziwiam ludzi,którzy są na misji,ż...
tereska1 • 2017-08-15 08:19:23
Dobre zestawienie. Polecam także ten artykuł http://edueduonline.pl/blog/e-mail-angielsk...
Sara • 2017-08-09 10:30:02
Umiem w matme wiem ile to jest pienc pluz czy
Kujon • 2017-08-08 17:08:22
ale ktoś trafił jak kulą w płot z Jarosławem Mądrym
b • 2017-08-11 12:35:03
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Proza kresowa - definicja, twórcy, przykłady

Mit polskich kresów jest jednym z najważniejszych toposów w polskiej prozie II połowy XX wieku. To rzeczywistość na zawsze utracona, zajmująca istotne miejsce na mapie narodowej pamięci, do której powraca się zarówno z nostalgią, jak i ze świadomością skomplikowanej sytuacji historycznej tych terenów.

W prozie kresowej nieustannie powraca echo kolonialnych zapędów Polski. Zwłaszcza Czesław Miłosz podkreśla kulturową odrębność Litwinów od Polaków i ich poczucie narodowej dumy. Dzieje się tak zarówno w jego autobiograficznej powieści „Dolina Issy”, jak i w zbiorze esejów „Rodzinna Europa”. Należy pamiętać, że kresy są przede wszystkim symbolem środowiska wielokulturowego, w którym istniały obok siebie różne nacje praktykujące różne obyczaje i posiadające zupełnie odmienną mentalność. Chodzi tu zatem o kulturę pogranicza, o otwarcie się na to, co inne i obce.

W sensie politycznym kresy stanowiły przeciwwagę dla idei państwa jednonarodowego, jakim Polska stała się po II wojnie światowej. W tej perspektywie widział je np. Paweł Jasienica, który w swojej książce „Polska Jagiellonów” przeciwstawiał wielokulturowość jednolitości etnicznej Polski Piastów. Jednocześnie kresy to przestrzeń marginesu

Polecamy również:

  • Literatura socrealistyczna - cechy, twórcy, przykłady

    Główną odmianą prozy socrealistycznej była tak zwana „powieść produkcyjna”. Dzieła należące do tego gatunku zaczęły powstawać na szeroką skalę po zjeździe ZZLP w Szczecinie, na którym przyjęto socrealizm jako doktrynę obowiązującą w sztuce. Okres prozy produkcyjnej przypadł więc na lata... Więcej »

  • Mały realizm (mała stabilizacja) - definicja, cechy, twórcy

    Mały realizm to nazwa orientacji artystycznej w polskiej prozie lat 60. i 70., która nawiązywała – z jednej strony – do powieści socrealistycznej, z drugiej – do prozy środowiskowej okresu międzywojnia. Mały realizm był jednym z najważniejszych zjawisk okresu „małej stabilizacji”. Więcej »

  • Nurt chłopski - definicja, twórcy, przykłady

    Nurt chłopski w literaturze polskiej istniał co najmniej od okresu Młodej Polski, reprezentowali go tacy twórcy jak: Jan Kasprowicz, Władysław Orkan, Stanisław Młodożeniec czy Julian Przyboś. Szczególny kształt kierunek ten osiągnął w latach 60. XX wieku. Więcej »

  • Proza historyczna po 1945 - charakterystyka, twórcy, przykłady

    Proza historyczna po 1945 roku obfituje w wiele interesujących zjawisk, charakteryzujących współczesną literaturę w ogóle. Obok tradycyjnej powieści typu sienkiewiczowskiego (która staje się raczej literaturą popularną) istnieje proza bogata w formalno-ideowe eksperymenty. Więcej »

  • Nurt polityczny i nurt rozrachunkowy - charakterystyka, twórcy, przykłady

    Nurt polityczny był jedną z odmian polskiej prozy socrealistycznej. Przykładami powieści politycznych były: „Władza” Tadeusza Konwickiego, „Zdobycie władzy” Czesława Miłosza, „Obywatele” Kazimierza Brandysa, „Dni klęski” Wojciecha Żukrowskiego czy „Uczta... Więcej »

Komentarze (0)
5 + 5 =