Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Prośba o piosenkę – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
Słabo
JD • 2016-09-30 06:38:48
idiotyczne
siema123 • 2016-09-29 14:00:50
Co oznacza, że dane połączenie jest "szczególnie korzystne"?
ciekawy • 2016-09-29 10:33:28
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Prośba o piosenkę – interpretacja i analiza

„Prośba o piosenkę” to wiersz autotematyczny, a jednocześnie głęboko zaangażowany. Tuwim wypowiada się w nim na temat roli, jaką poezja powinna spełniać w życiu społecznym. Z jednej strony sąsiaduje on z takimi tekstami autora, jak „Sitowie”, a z drugiej przywodzi na myśl utwór „Do prostego człowieka”.

Romantyczna koncepcja poety

Tuwim w „Prośbie o piosenkę” wyraźnie nawiązuje do romantycznej wizji poezji i poety. Przede wszystkim nadaje utworowi podniosły ton kojarzący się z patetyczną frazą Mickiewicza. Ponadto mamy tu do czynienia z tekstem zaangażowanym, jakże innym od wczesnych wierszy autora, które ostentacyjnie lekceważyły wzorzec poety-wieszcza. Tuwim prezentuje kondycję literata jako osoby wybranej przez samego Boga, kogoś, kto posiadł dar „Słowa”. Wiersz został pomyślany jako rozbudowana apostrofa do Stwórcy. Podobnie jak Absolut poeta ma moc stwarzania nowej rzeczywistości. Właśnie do takiej poezji tęskni podmiot wiersza – wzniosłej, świadomej własnej mocy i nade wszystko skutecznej. Poetyckie słowo zyskuje tu status oręża, którym można stoczyć najbardziej zaciekłą walkę. Podkreśla to batalistyczna metaforyka wiersza:

Spraw, by mi serce biło gniewem oceanów,
Bym, jak dawni

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

1 + 1 =