Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Żagary – program

Ostatnio komentowane
fajny
lol • 2016-09-26 16:12:03
Super, dzienki
alex • 2016-09-26 09:59:17
grazyna
gggg • 2016-09-25 18:02:36
Nice
Ududkzkz • 2016-09-24 19:09:07
fsfsd
dasda • 2016-09-24 15:28:00

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Żagary – program

Głównym twórcą programu Żagarów był Henryk Dembińki („Defilada umarłych bogów”), ale teksty programowe pisali również Miłosz („Bulion z gwoździ”), Zagórski („Radion sam pierze”). W ujęciu żagarystów literatura miał pełnić przede wszystkim funkcję społeczną. Widać u nich silne inspiracje opcjami lewicowymi i jednocześnie potępienie skrajnych ideologii prawicowych (zwłaszcza faszyzmu). Pod tym względem grupa zbliżała się do „Kwadrygi” i „Przedmieścia”.

Poezja w założeniach Żagarystów miała opierać się na faktach i być blisko reportażu. Poeci krytycznie podchodzili do programu Awangardy Krakowskiej, nie akceptując jej hermetyzmu i elitaryzmu. Uważali, że poezja powinna docierać do wszystkich. Ponadto w przeciwieństwie do Awangardy inspirowali się romantyzmem (zwłaszcza Słowackim), a także symbolizmem. Klimat wielkiego kryzysu ekonomicznego zaowocował u nich w praktyce wizyjną poezją katastroficzną.

Najważniejsze wiersze Miłosza zostały zgromadzone w tomach „Poemat o czasie zastygłym” (1933) i „Trzy zimy” (1936), w których przeczucie zagłady zderza się z niezłomną, stoicką postawą. Z kolei utwory Zagórskiego: zbiór „Ostrze mostu” (1933), poemat „Przyjście wroga” (1934), „Wyprawy” (1937) ujawniają nie tylko wizyjną wersję katastrofizmu, ale również odwołują się do ekonomicznych uzasadnień prądu, a więc wielkiego kryzysu lat 30. Wiersze Aleksandra Rymkiewicza („Tropiciel” 1935, „Potoki” 1938) podobnie jak u Zagórskiego operują przerażającą symboliką wielkiej apokalipsy, a obraz dominuje tu nad dbałością o formęNajmniej katastroficzny z Żagarystów był natomiast Teodor Bujnicki („Po omacku”, „W połowie drogi”).

Polecamy również:

  • Kwadryga – geneza, nazwa, cechy, twórcy

    Kwadryga to grupa poetycka założona w Warszawie pod koniec lat 20. Jej nazwa, jak podaje „Słownik terminów literackich”, oznacza „dwukołowy rydwan zaprzężony w cztery konie”. Grupa skupiała się wokół czasopisma „Kwadryga” wydawanego w latach 1927 – 1931. Więcej »

  • Futuryści – geneza, nazwa, cechy, twórcy

    Polski futuryzm był kierunkiem imitującym wzorce zagraniczne, głównie włoskie i rosyjskie, które stały się kolebką tego awangardowego prądu. Był również zjawiskiem nieco spóźnionym w stosunku do wydarzeń europejskich, ponieważ pierwsze wystąpienia polskich futurystów miały miejsce... Więcej »

  • Awangarda Lubelska – geneza, nazwa, twórcy

    Awangarda Lubelska to nazwa grupy poetów, którzy w latach 30. utworzyli w miarę spójne środowisko artystyczne usytuowane w Lublinie. Nazwa wskazuje na pokrewieństwo z Awangardą Krakowską, przy czym związki te są raczej luźne. Więcej »

  • Awangarda Krakowska – geneza, nazwa, cechy, twórcy

    Awangarda Krakowska była drugą najważniejszą obok Skamandrytów grupą poetycką. Jak sama nazwa wskazuje, formacja utworzyła się w Krakowie, na początku lat 20., a jej głównym prawodawcą był Tadeusz Peiper. W latach I wojny światowej autor „Tędy” przebywał w Hiszpanii, gdzie zetknął się z... Więcej »

  • Skamander – geneza, nazwa, cechy, twórcy

    Grupa poetycka Skamander była najważniejszą obok Awangardy Krakowskiej formacją artystyczną, która nadała zasadniczy ton poezji polskiego dwudziestolecia międzywojennego. Wyodrębniła się ona niejako na fali popularności miesięcznika „Pro Arte et Studio” (potem „Pro Arte”) oraz skupiła... Więcej »

1 + 3 =