Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Dziady cz. 4 - problematyka

Ostatnio komentowane
pozytywnym skutkiem takiej "rozpierduchy"oczywiście dla jej twórców to dziękczynne pos...
mamiona • 2017-01-19 23:31:18
ok ale za krutki
gabriellla • 2017-01-19 16:12:39
... xD
xD • 2017-01-18 18:54:11
lol
żomuś • 2017-01-17 17:09:09
wow
lol • 2017-01-17 16:18:42
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Dziady cz. 4 - problematyka

Czwarta (druga chronologicznie) część dramatu kontynuuje problematykę drugiej części „Dziadów”. Tym razem główną rolę odgrywa jedna postać, ucieleśniająca pojęcie romantycznej, nieszczęśliwej miłości. Gustaw – romantyczny kochanek – powraca z zaświatów po to, by uświadomić żyjącym konsekwencje „zabicia” ziemskiej miłości.

Trzyczęściowy wywód bohatera to opowieść o wielkim zauroczeniu poparta teorią o pokrewieństwie dusz (przeznaczonych sobie jeszcze przed narodzeniem), studium rozpaczy zakończonej samobójstwem i wykład o skutkach naiwnego naśladowania bohaterów romansów. Łatwo dostrzec podobieństwo przesłania dramatu do przekazu zawartego w „Balladach i romansach” Mickiewicza (zwłaszcza utworu pt.: „Romantyczność”). Pustelnik nawołuje do patrzenia na świat „oczami duszy” i odczuwania go poprzez serce. W dramacie jego poglądy zostają przeciwstawione światopoglądowi księdza, sceptycznego wobec istnienia świata duchów (wątek duszy lichwiarza). W finale dramatu następuje triumf Gustawa, któremu – poprzez własną obecność – udaje się udowodnić istnienie fenomenów niepojętych rozumem.

Opowieść Gustawa podtrzymuje także romantyczną koncepcję zaświatów, ukazaną w drugiej części dramatu. Zgodnie

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 5 =