Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Postmodernizm w literaturze polskiej

Ostatnio komentowane
po co ciagle pisze ze głowna postac z quo wadis ale tak to spk
kto • 2018-05-23 21:05:40
WTF...
Boss • 2018-05-23 19:26:01
słabo XD ... a tak naprawdę to dobra robota pomogło mi :D
Szlaufik • 2018-05-23 18:22:00
noob
bhjbj • 2018-05-23 15:53:03
gg
glhf • 2018-05-23 15:26:26
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Mimo że polska kultura z powodu komunizmu była przez długi czas odizolowana od wielu ważnych nurtów, ślady postmodernizmu można odnaleźć w polskiej literaturze już w latach 70. XX wieku.

Dzieło postmodernistyczne ma charakter eklektyczny, a więc łączy w sobie cechy różnych gatunków, stylów i poetyk. Ponadto cechuje je demonstracyjna intertekstualność, czyli odniesienia do innych dyskursów – bezpośrednie (cytaty, kryptocytaty), bądź pośrednie (aluzje literackie, parodia, pastisz, ironia, satyra).

Istotnym wyróżnikiem tego typu literatury jest również nieustanna gra z oczekiwaniami odbiorcy, łamanie schematów lektury i demonstrowanie fikcyjności świata przedstawionego. W tym sensie pewne cechy postmodernizmu można odnaleźć już w dziełach Witolda Gombrowicza („Trans-Atlantyk”, „Pornografia”, „Kosmos”), w całym nurcie teatru absurdu, a więc również u Gombrowicza, Sławomira Mrożka i Tadeusza Różewicza, choć trudno jednoznacznie zaliczyć te przykłady do postmodernizmu.

Najbardziej precyzyjnie wyróżnik powieści postmodernistycznej określił  Brian Mc Hale, który wskazał, że o ile, w prozie modernistycznej mamy do czynienia z „dominantą epistemologiczną”, o tyle postmodernizm akcentuje warstwę

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =