Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Poezja światowych rozkoszy (J.A Morsztyn, H. Morsztyn, S. Twardowski)

Ostatnio komentowane
I tak nie zdacie cfele XD
Ruhaczmateg • 2016-12-01 17:33:21
wtf
nicnieumiem • 2016-12-01 12:36:50
trudne. z kartkówki mam 2
lolek 004 • 2016-12-01 12:35:11
Tekst jest nie do zrozumienia, merytorycznie niepoprawny. A szkoda.
Apster • 2016-12-01 09:23:32
lololololo
hej • 2016-12-01 08:00:08
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Poezja światowych rozkoszy (J.A Morsztyn, H. Morsztyn, S. Twardowski)

W polskiej literaturze baroku zarysował się specyficzny nurt nazwany w wiekach późniejszych „poezją światowych rozkoszy” ze względu na tematykę, jaka znacząco odbiegała od panujących w XVII wieku tematów śmierci i przemijania. Tworzyli go głównie poeci dworscy, którzy swoimi utworami pragnęli przede wszystkim zabawiać słuchaczy i sprawiać im przyjemność, nie poruszając tematów przykrych i nie męcząc ich sumień rozprawami o rzeczach ostatecznych. Z powodu błahej najczęściej tematyki środek ciężkości tej poezji przeniósł się na jej formę – kunsztowną, ozdobną, pełną znanego ze sztuk plastycznych przepychu i elegancji.

Najznakomitszym reprezentantem tego nurtu okazał się Jan Andrzej Morsztyn jako autor dwóch zbiorów poetyckich traktujących niemal wyłącznie o sprawach zmysłowej miłości między mężczyzną i kobietą, analizujących stan duszy człowieka zakochanego i z przekąsem komentujących niestałość (na przemian z oziębłością) płci niewieściej. W tomie „Kanikuła albo psia gwiazda” porządek przeżyć podmiotu lirycznego poddany został działaniu letniego gwiazdozbioru, który implikuje swawolną treść zawartych tu wierszy i unoszącą się nad nimi leniwą, błogą atmosferę wakacyjnego romansu. Zbiór

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =