Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Poezja intelektualna po 1945 r.

Ostatnio komentowane
grazyna
gggg • 2016-09-25 18:02:36
Nice
Ududkzkz • 2016-09-24 19:09:07
fsfsd
dasda • 2016-09-24 15:28:00
gówno
klaudi • 2016-09-23 17:23:08
DOBRE TO ByLO
MICHAŁ • 2016-09-21 07:23:57

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Poezja intelektualna po 1945 r.

Poezja intelektualna to termin niezwykle pojemny, mieszczący w sobie przynajmniej dwa znaczenia. Po pierwsze, określenie to może odnosić się do jednego z nurtów w polskiej literaturze po 1945 roku, który został wyodrębniony w szkicach Jerzego Kwiatkowskiego („Wizja przeciw równaniu”) i Kazimierza Wyki („Rzecz wyobraźni”), a który wywodził się z tradycji awangardy. Chodzi o formację poetów odrzucających kreacyjną wyobraźnię i liryczny klimat na rzecz języka intelektu, ascezy i konkretu. W tym sensie poezja intelektualna odnosi się przede wszystkim do specyficznej konstrukcji tekstu poetyckiego, podlegającego wyraźnym rygorom formalnym. Nie konstruuje się tu światów uderzających bogactwem wizyjności w stylu Jerzego Harasymowicza czy Tadeusza Nowaka. Należałoby wymienić w tym kontekście poezję Tadeusza Różewicza, Juliana Przybosia, Tymoteusza Karpowicza i Czesława Miłosza.

Różewicz, począwszy od swoich pierwszych tomów poetyckich („Niepokój” i „Czerwona rękawiczka”), dał poznać się jako twórca porażony doświadczeniem wojny, co przełożyło się na swoiste okaleczenie jego języka poetyckiego. Wiersze Różewicza są wyraźnie i celowo pozbawione liryzmu, mamy tu do czynienia, jak wskazuje Edward

Polecamy również:

  • Turpizm - definicja, przykłady, autorzy

    Turpizm to zjawisko w polskiej poezji współczesnej, którego nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa „turpis”, znaczącego tyle co „szpetny, brzydki”. Polega on zatem na świadomym wykorzystywaniu elementów brzydoty w tekście poetyckim. Do owych elementów należą takie... Więcej »

  • Klasycyzm - Neoklasycyzm - definicja, cechy, przedstawiciele

    Neoklasycyzm to jeden z nurtów w polskiej poezji po 1956 roku, który charakteryzuje się światopoglądowo-estetycznym powrotem do tradycji. Poeci tworzący w obrębie tego prądu odwołują się do szeroko rozumianych wzorców artystycznych zaczerpniętych z przeszłości. Więcej »

  • Poezja lingwistyczna - definicja, cechy, przykłady

    Poezja lingwistyczna to nurt w obrębie polskiej liryki, który pojawia się pod koniec lat 50. XX wieku. Nawiązuje on do tradycji Awangardy Krakowskiej. W centrum tego nurtu znajduje się językowy eksperyment – lingwiści traktują słowo jako narzędzie docierania do znaczeń ukrytych i nieoczywistych Więcej »

  • Poezja konkretna - definicja, cechy, przykłady

    Poezja „konkretna”, jak podaje „Słownik terminów literackich”, wywodzi się ze zjawisk takich jak: dadaizm, futuryzm czy letryzm, opierających się na językowych eksperymentach. Nurt ten narodził się w latach 50. XX w. jednocześnie w Szwajcarii i w Brazylii, a pod koniec lat 60. dotarł... Więcej »

  • Poezja religijna po 1945 r. - cechy, twórcy, przykłady

    Liryka religijna w polskiej literaturze II połowy XX wieku wyrastała z tradycji dwudziestolecia. Nurt religijny międzywojnia miał wymiar silnie zintelektualizowany. Poezja Jerzego Lieberta, Wojciecha Bąka czy Kazimiery Iłłakowiczówny przedstawiała nie tylko emocjonalno-moralną wersję relacji człowieka z... Więcej »

3 + 4 =