Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Poezja codzienności - definicja, cechy, twórcy

Ostatnio komentowane
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23
fajne 10/10 polecam stano mi , dzinekuje pani telec ssie pae
michas dyktator • 2016-09-27 18:46:30
może być
jrjtyjarujyok7wte4rytuji7ys • 2016-09-27 15:11:00
nie
ja • 2016-09-27 13:16:41

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Poezja codzienności - definicja, cechy, twórcy

Poezja codzienności to pewien specyficzny nurt w literaturze polskiej po 1956 roku, charakterystyczny zwłaszcza dla debiutantów tego okresu, który koncentrował się na tematyce zwykłych rzeczy i najprostszych czynności.

Tendencja ta miała bezpośredni związek z obowiązującą w czasie stalinizmu poetyką socrealizmu. Chodziło mianowicie o sprzeciw wobec literatury, która świadomie budowała fałszywy obraz rzeczywistości, podporządkowując się w pełni ideologii komunistycznej. Najważniejszym wyróżnikiem poezji codzienności była idea opisania świata na nowo, niejako odkłamania jego obrazu. Drogą prowadzącą do tego celu miało być zaś odrzucenie obowiązujących dotąd schematów.

Twórcy w elementach otaczającego ich świata zaczęli dostrzegać niewysłowioną tajemnicę, a także źródło literackich inspiracji. W centrum artystycznego zainteresowania znalazły się zwyczajne przedmioty, miejsca, sytuacje, osoby. Stąd pojawiły się tomy poetyckie o znamiennych tytułach: „Obroty rzeczy” Mirona Białoszewskiego czy „Studium przedmiotu” Zbigniewa Herberta. Jeden z wierszy Herberta „Kamyk” stanowił próbę rozwikłania tajemnicy kamienienia. Podobna tendencja pojawiła się u Wisławy Szymborskiej, np. w tekście „Rozmowa

Polecamy również:

  • Turpizm - definicja, przykłady, autorzy

    Turpizm to zjawisko w polskiej poezji współczesnej, którego nazwa wywodzi się od łacińskiego słowa „turpis”, znaczącego tyle co „szpetny, brzydki”. Polega on zatem na świadomym wykorzystywaniu elementów brzydoty w tekście poetyckim. Do owych elementów należą takie... Więcej »

  • Klasycyzm - Neoklasycyzm - definicja, cechy, przedstawiciele

    Neoklasycyzm to jeden z nurtów w polskiej poezji po 1956 roku, który charakteryzuje się światopoglądowo-estetycznym powrotem do tradycji. Poeci tworzący w obrębie tego prądu odwołują się do szeroko rozumianych wzorców artystycznych zaczerpniętych z przeszłości. Więcej »

  • Poezja lingwistyczna - definicja, cechy, przykłady

    Poezja lingwistyczna to nurt w obrębie polskiej liryki, który pojawia się pod koniec lat 50. XX wieku. Nawiązuje on do tradycji Awangardy Krakowskiej. W centrum tego nurtu znajduje się językowy eksperyment – lingwiści traktują słowo jako narzędzie docierania do znaczeń ukrytych i nieoczywistych Więcej »

  • Poezja konkretna - definicja, cechy, przykłady

    Poezja „konkretna”, jak podaje „Słownik terminów literackich”, wywodzi się ze zjawisk takich jak: dadaizm, futuryzm czy letryzm, opierających się na językowych eksperymentach. Nurt ten narodził się w latach 50. XX w. jednocześnie w Szwajcarii i w Brazylii, a pod koniec lat 60. dotarł... Więcej »

  • Poezja religijna po 1945 r. - cechy, twórcy, przykłady

    Liryka religijna w polskiej literaturze II połowy XX wieku wyrastała z tradycji dwudziestolecia. Nurt religijny międzywojnia miał wymiar silnie zintelektualizowany. Poezja Jerzego Lieberta, Wojciecha Bąka czy Kazimiery Iłłakowiczówny przedstawiała nie tylko emocjonalno-moralną wersję relacji człowieka z... Więcej »

1 + 5 =