Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Płonąca żyrafa - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
To za bardzo mi nie pomogło
Iga • 2017-04-25 19:55:00
Najlepsza wypowiedź! !!
Krzysio xd • 2017-04-25 18:15:48
dziena
mania • 2017-04-25 16:32:53
orewa ochinchin daisuki nandayo
nardo • 2017-04-25 14:37:26
najsu des
Okarin-sama • 2017-04-25 14:30:26
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Płonąca żyrafa - interpretacja i analiza wiersza

Wiersz Stanisława Grochowiaka „Płonąca żyrafa” z tomu „Menuet z pogrzebaczem” (1958) przyjmuje postać ekfrazy, czyli poetyckiego opisu słynnego obrazu Salvadora Dalego pod tym samym tytułem. Poeta interpretuje surrealistyczne dzieło jako swoisty manifest antyestetyki – sztuki koncentrującej się nie na idealistycznym kanonie piękna, ale na tym, co ułomne i odrażające. Malowidło, które staje się przedmiotem opisu, przedstawia trzy postaci kobiece w stanie rozkładu oraz płonącą żyrafę na tle pustynnego krajobrazu.

Podmiot tekstu jest wyraźnie zafascynowany sportretowaną przez Dalego brzydotą, co podkreśla za pomocą powtarzającego się niczym refren komentarza: „Tak/to jest coś”. Sformułowanie to wskazuje, że poeta traktuje fizyczny rozkład jako kwestię najwyższej wagi, coś, nad czym warto się pochylić, a nawet uczynić przedmiotem kontemplacji.

Turpizm w wierszu Grochowiaka nie ma jednak charakteru prowokacyjnego. Poeta prezentuje wyraźną postawę współczującą wobec cierpienia i kalectwa, co znajduje wyraz w znamiennych epitetach, np.: „biedna konstrukcja człowieczego lęku” czy w zdrobnieniach („mordka”, „ząbek”). Etyczny wymiar brzydoty współgra z jej płaszczyzną estetyczną. Warto zwrócić

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 2 =