Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Oda do młodości - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
I'm out of league here. Too much brain power on diyspal!
Karess • 2015-01-25 05:33:25
lol love the chubby baby pics :)I, too, worry about those tnhgis though....Brian is a soli...
Lydie • 2015-01-25 05:27:03
Hi Christy,Very sorry for the delay. If your husband still needs reiepsrntateon, or some ...
Edder • 2015-01-25 05:22:29
anulka406 / No cf3ż, Katsuka, jak tak patrzę na Twoje rysunki i mam w głowie zdiane...
Parvez • 2015-01-25 05:19:42
"Niech mi ktoś wytłumaczy, jakie stwarzam zagrożenie na drdzoe, nie zapinając pasf3w w...
Kiryu • 2015-01-25 05:09:04
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Utwór Adam Mickiewicz jest klasyczną odą, napisaną wzniosłym, patetycznym językiem. Przybiera on formę wiersza nieregularnego – rozpiętość wynosi od 3 do 13 sylab w wersie. Przeważają wersy ośmiozgłoskowe, pogrupowane w czterowersowe strofy. Różnorodny jest również układ rymów – w zależności od strofy, mamy do czynienia z rymami okalającymi, krzyżowymi lub sąsiadującymi. Układ rymów zmienia się czasem także wewnątrz strofy.

Niejednorodna budowa, niedokładne rymy, duży dynamizm wypowiedzi oraz liczne apostrofy dobrze oddają młodzieńczy zapał i uczucia targające podmiotem lirycznym. W ten sposób stworzony zostaje spontaniczny, silnie nacechowany emocjonalnie monolog osobiście zaangażowanego w temat wiersza podmiotu lirycznego.

Konstrukcja wiersza oparta została na zasadzie kontrastu: opozycji świata starych i idei młodych. Ten pierwszy poeta ukazuje poprzez metafory najpierw starca, później samotnego żeglarza. Osobowym przedstawieniom starości przeciwstawia obrazowe ukazanie młodości: symbolizują ją rajskie krainy, niebiańskie loty i radości. Starość kojarzona jest z szarymi, ciemnymi barwami, młodość zaś to kolory jaskrawe i intensywne. Na zasadzie tych przeplatających się obrazów,

Polecamy również:

  • Oda do młodości - streszczenie

    Wiersz Adama Mickiewicza stanowi entuzjastyczną pochwałę młodości.

  • Oda do młodości - opracowanie (geneza, sytuacja liryczna, motywy)

    „Oda do młodości” powstała w roku 1820, gdy Adam Mickiewicz działał już w środowisku filomackim. Podejmując tematyką wyczerpania się oświeceniowego porządku świata i podkreślając siłę młodego pokolenia, jego witalność i świeżość, wiersz stanowi zapowiedź przełomu romantycznego, jest wierszem programowym...

  • Oda do młodości - cechy klasyczne i romantyczne w wierszu

    „Oda do młodości” to młodzieńczy utwór Adama Mickiewicza, powstały w 1820 r., a więc w czasach przynależności poety do Towarzystwa Filomatów i Filaretów. W środowisku wileńskim nie przyjęto tego utworu z entuzjazmem, ponieważ zawierał on nieznany wówczas, romantyczny ton....

  • Oda do młodości jako manifest romantyczny

    „Oda do młodości” Adama Mickiewicza jest manifestem pokoleniowym, a więc charakterystycznym dla określonego pokolenia literackiego, połączonego wspólnymi ideami, filozofią i przeżyciami. Pomimo wyraźnej obecności w utworze idei oświeceniowych, mamy tu do czynienia bardziej z manifestem pokolenia...

Przepisz kod:
wczytaj nowy
Brandon • 2015-01-23 19:59:20
To jest bardziej złożone.Każdy niech miskzea, gdzie chce. I niech robi, co chce. I niech będzie Amerykaninem, Szwedem, czy kim tam. Albo niech miskzea tam 30 lat na paszporcie konsularnym, jak moja babka. Ale przede wszystkim miskzeasz i żyjesz tam, nie wtrącasz się tym, co zostali. Nie wybierasz prezydenta w kraju, w ktf3rym nie miskzeasz i nie masz zamiaru wracać. Nie wpieprzasz się w przepisy. To jedno.Drugie dla mnie ktoś, kogo pradziadek został zesłany przez cara na sybir i od tej pory tam miskzeała rodzina, a on mf3wi po rosyjsku i kazachsku nie jest już za bardzo Polakiem.Trzecie znam wiele przypadkf3w ludzi, ktf3rzy świetnie sobie radzą. Znam też takich, co radzą sobie np. na wyspach, ale nie byli w stanie zrobić nic tutaj. Znam i takich, o ktf3rych się mf3wi, że nie wracają, bo nie są w stanie ukraść tyle, żeby mieć na bilet powrotny. Na emigracji jest jak w kraju pełen przekrf3j.Moje tutejsze przemyślenia były w kontekście emigracji i artykułu w sieci, jacy to my, emigranci, jesteśmy świetni. Jaki etos. Że tak pracujemy uczciwie, uczymy się języka, nie ciągniemy laski szefowi itd. Szanuję to ja szanuję wszystkich ciężko pracujących ludzi. Ale to nie jest żaden powf3d do dumy, że się uciekło bo tu było ciężko. Jasne, nie jest też powodem do dumy fakt, że się zostało raczej dowodem na głupotę. Albo może nie wiem, na coś innego.Bardzo się cieszę, że autorowi artykułu się udało ciężką pracą. Mnie też bo pracowałem co najmniej tak samo ciężko, jak nie bardziej. Ale z niższą pensją, bez socjalu, z mniejszymi perspektywami. Więc nie, dla mnie nie jesteśmy rf3wni.Zresztą tu i tam jest pełno szmat i choć mf3wienie o emigrantach per magister zmywak jest tak samo uzasadnione jak mf3wienie o narodzie ogf3lnie pijak i złodziej samochodf3w , ale nie jest tak, że wszyscy się napinają i mają etos. Szmat wracających z emigracji z podkulonym ogonem znam sporo. Jak ktoś tu był za kiepski, to tam raczej nie będzie lepszy. Skoro ktoś może osiągnąć sukces tam, to może i tu.Ot, cała kwestia. Wiem, że to może radykalne. Ja mogłem emigrować dawno temu, 20-25 lat? Mogłem też wyjechać zaraz po maturze na studia za granicę i nie wrf3cić. Kolejny raz po wyjściu z armii miałem pokusę dla mnie to było łatwe, jak pstryknięcie palcami, miałem możliwości podane na tacy.Nie skorzystałem. Serio nie wiem czemu.Nie mam nic do emigrantf3w. Ale w pewnym momencie się wybiera swf3j kraj. I można się czuć i w ogf3le ale coś się wtedy kończy. To trochę jak nie można być katolikiem niepraktykującym. Wiara musi być praktykowana, inaczej nie jest wiarą. Podobnie ja postrzegam narodowość.