Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Sokół jako nowela - teoria sokoła

Ostatnio komentowane
Słabo
JD • 2016-09-30 06:38:48
idiotyczne
siema123 • 2016-09-29 14:00:50
Co oznacza, że dane połączenie jest "szczególnie korzystne"?
ciekawy • 2016-09-29 10:33:28
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Sokół jako nowela - teoria sokoła

„Sokół” to jedna ze stu nowel składających się na „Dekameron” Giovanniego Boccaccia. Jest to utwór wyjątkowy ze względu na swoją konstrukcję – fabuła została ściśle oparta na jednym motywie, stanowiącym ośrodek kompozycyjny noweli.

Taka budowa stała się wzorem dla następnych twórców gatunku. Boccaccio konsekwentnie zmierza do punktu kulminacyjnego, nie wprowadza żadnych wątków epizodycznych, szczegółowych opisów, nie dąży też do przedstawienia pogłębionej charakterystyki bohaterów. Podaje tylko te informacje, które są istotne z punktu widzenia głównego wątku, jakim jest miłość Federiga.

Tzw. „teoria sokoła”, dotycząca konstrukcji noweli Boccaccia, została sformułowana przez Paula Heysego w 1871. Przedstawił on teorię klasycznej noweli, którą nazwał na cześć utworu Boccaccia teorią sokoła właśnie. Według niej, akacja nowela powinna zostać osnuta wokół jednego centralnego motywu (tzw. „sokole noweli”). Motyw ten to najczęściej konkretny przedmiot, który w toku akcji nabiera symbolicznego znaczenia. Jest on obecny w momencie kulminacyjnym, w którym następuje też zwrot w życiu bohatera.

Teoria niemieckiego poety i nowelisty zdobyła szczególne uznanie w kręgach twórców naturalizmu i r

Polecamy również:

3 + 4 =