Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Na kołach – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
ciekawy
erazm • 2014-12-19 16:08:12
.
eeee hej • 2014-12-16 18:05:30
Gif, czytałeś tę książkę, bo jeśli tak i wiesz, że Mateusz była szpakiem, a nie k...
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:01:34
Byłeś na stronie, gdzie nie ma reklam, bo ja nie!!!
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:03:33
No w sumie... Według mnie to sobie zapewne lepsze NAPISZESZ, co nie Selfie???
Piątoklasistka • 2014-12-17 18:05:39
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Figura koła

„Na kołach” to jeden z najważniejszych wierszy Przybosia z tomu „Sponad” wydanego w 1930 roku. Jerzy Kwiatkowski nazwał go pożegnaniem poety z tematyką miasta. Słowem kluczem tego utworu jest niewątpliwie „koło”, które pojawia się tu we wszelkich możliwych znaczeniach. Pierwsze z nich zostaje przywołane w początkowym wersie tekstu, który stanowi pytanie retoryczne: „Jak swój dzień wywieść z obiegu?”

Zostaje tu zatem przywołany cykl dnia współgrający z ludzkimi przyzwyczajeniami. Podmiot-mieszkaniec miasta niejako wbrew własnej woli zostaje wciągnięty w kołowrót miejskiego czasu. Uosobiona metropolia przywołuje człowieka „kołami”. Zostaje ona przedstawiona jako przestrzeń ruchu, na którą składają się przemieszczające się pojazdy: konne, tramwajowe, samochodowe. Miasto podlega wyraźnej animizacji, a nawet antropomorfizacji: „turkot zajeżdża”, „stacje ruszyły”, „Trotuar staje z jezdnią do biegu”, „kable wiją ramionami”, „lecą gościńce”.

Miasto jest więc żywym tworem ściśle zespolonym ze swoimi mieszkańcami. W tekście widać dużą dynamizację opisu: miasto i ludzie poruszają się ruchem kolistym, niejako wprzęgnięci w wielki kołowrót ziemi wokół własnej osi.

Nadmiar

Drugą dominantą

Polecamy również:

  • Gmachy – interpretacja i analiza

    „Gmachy” to wiersz Juliana Przybosia pochodzący z tomu „Sponad”(1930). Widać w nim cechy wyraźnie wskazujące na związek poety z programem literackim Awangardy Krakowskiej. W centrum koncepcji poezji znajdowało się tu bowiem potrójne hasło: „miasto-masa-maszyna”.

  • Z Tatr – intepretacja i analiza

    „Z Tatr” to jeden z najbardziej znanych wierszy Przybosia napisany po śmierci ukochanej poety, Marii Skotnicówny. Taterniczka ta wraz ze swoją młodszą siostrą zginęła, podczas wspinaczki na Zamarłą Turnię. Wiersz ma zatem niesłychanie silny ładunek emocjonalny, jest wyrazem najbardziej...

  • Wieczór – intepretacja i analiza

    „Wieczór” to bardzo intymny wiersz Juliana Przybosia, któremu można przypisywać cechy erotyku. Podmiotem tekstu jest sam poeta, który w liryczny sposób opisuje zapadający zmierzch. Zjawisko to zaś przywodzi mu na myśl ukochaną, z którą się rozstał.

Przepisz kod:
wczytaj nowy