Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Motyw vanitas w baroku

Ostatnio komentowane
git
zboczony maciek • 2018-06-17 19:28:46
erl98ghurt;g
g"SMRp;b' • 2018-06-17 13:48:24
istnieją też możliwości zweryfikowania rozkładu alkoholu we krwi w sposób matematycz...
aśka • 2018-06-17 11:01:08
ok
andrzej duda • 2018-06-14 10:31:18
Unia w Krewie 1386? Od kiedy? Unia w Krewie to rok 1385.
jjj • 2018-06-14 05:18:25
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Pojęcie „motywu wanitatywnego” bierze swoje źródło w starotestamentowej księdze Koheleta, gdzie autor powiada o wszelkich atrybutach świata doczesnego: „Vanitas vanitatum et omnia vanitas” („Marność nad marnościami i wszystko marność”). Utwory literackie i dzieła plastyczne utrzymane w tym nurcie miały więc przypominać o przemijalności ziemskiej egzystencji człowieka i wszelkich dóbr, jakie jej towarzyszą – młodości, urodzie, sławie, potędze, czy bogactwie. Używano w tym celu licznych symboli, przede wszystkim zaś najplastyczniej przypominającej o cielesnym rozkładzie ludzkiej czaszki, więdnących roślin, czy zegarów, które nieubłaganie odmierzały czas ziemskiej kariery człowieka.

Epoka baroku przejęła żywe zainteresowanie tym motywem ze średniowiecza wraz z przynależnym mu mistycyzmem i dramatyzmem w przeżywaniu wiary, który na przełomie XV i XVI wieku nabrał nowego wymiaru w obliczu kontrreformacji i prowadzonych przez nią działań dydaktycznych. Były to również czasy, w których liczne zarazy i wojny pustoszyły całą Europę, stąd też hasło „memento mori” okazało się szczególnie nośne i popularne w świecie pełnym śmierci i rozpaczy.

Artyści tej doby salwowali się przed marazmem śmierci

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 4 =