Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Motyw vanitas w baroku

Ostatnio komentowane
Analiza i interpretacja wierszy Miłosza to męka...
maturzysta • 2017-02-19 17:29:33
Beznadzieja
Jerzy • 2017-02-19 14:52:08
XDDDDDDD
XD • 2017-02-17 09:04:28
Przyjdź do mnie dzisiaj do Szczecina
Angelika • 2017-02-17 09:02:06
ojciec zmarł jak dzieciak miał 4 (cztery) miesiące WKRÓTCE go mać wysłała do szkoł...
sweetie • 2017-02-17 08:28:14
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Motyw vanitas w baroku

Pojęcie „motywu wanitatywnego” bierze swoje źródło w starotestamentowej księdze Koheleta, gdzie autor powiada o wszelkich atrybutach świata doczesnego: „Vanitas vanitatum et omnia vanitas” („Marność nad marnościami i wszystko marność”). Utwory literackie i dzieła plastyczne utrzymane w tym nurcie miały więc przypominać o przemijalności ziemskiej egzystencji człowieka i wszelkich dóbr, jakie jej towarzyszą – młodości, urodzie, sławie, potędze, czy bogactwie. Używano w tym celu licznych symboli, przede wszystkim zaś najplastyczniej przypominającej o cielesnym rozkładzie ludzkiej czaszki, więdnących roślin, czy zegarów, które nieubłaganie odmierzały czas ziemskiej kariery człowieka.

Epoka baroku przejęła żywe zainteresowanie tym motywem ze średniowiecza wraz z przynależnym mu mistycyzmem i dramatyzmem w przeżywaniu wiary, który na przełomie XV i XVI wieku nabrał nowego wymiaru w obliczu kontrreformacji i prowadzonych przez nią działań dydaktycznych. Były to również czasy, w których liczne zarazy i wojny pustoszyły całą Europę, stąd też hasło „memento mori” okazało się szczególnie nośne i popularne w świecie pełnym śmierci i rozpaczy.

Artyści tej doby salwowali się przed marazmem śmierci

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 1 =