Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Moja bohema - interpretacja i analiza wiersza

Ostatnio komentowane
ten nademną to pedał XD
mojstaryjestfanatykiemwedkarstwa • 2016-12-03 17:51:08
elo
lolek • 2016-12-03 10:57:03
I tak nie zdacie cfele XD
Ruhaczmateg • 2016-12-01 17:33:21
wtf
nicnieumiem • 2016-12-01 12:36:50
trudne. z kartkówki mam 2
lolek 004 • 2016-12-01 12:35:11
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Moja bohema - interpretacja i analiza wiersza

„Moja bohema” powstała podczas pieszej podróży Rimbauda do Belgii – poeta po raz drugi uciekł wówczas z domu, by cieszyć się nieskrępowaną wolnością. Wiersz w pierwszej osobie liczby pojedynczej stanowi zapis tych beztroskich chwil.

Podmiot liryczny z radością opowiada o swojej podróży. Wyraźny jest kontrast między jego ubogim strojem a bogactwem jego wyobraźni. Szedł w dziurawych spodniach i podartej bluzie, jego oberżą była Wielka Niedźwiedzica. Ogrom otaczającej go przestrzeni, blask gwiazd, fantastyczne cienie – wszystko to nadaje wędrówce wzniosły, niesamowity charakter.

Poeta nie przywiązuje wagi do swojej powierzchowności, mówi o niej z humorem: „W bluzie, co już nieziemską prawie była bluzą”. Dobra materialne wcale go nie obchodzą. Najważniejsze są dla niego marzenia i jego wierna towarzyszka – Muza. On żyje dla poezji, nie dla bogactwa. Do szczęścia wystarcza mu przeżywana w marzeniach miłość, wolność i niezależność. Właśnie to wyzwolenie się od trosk codziennego życia, dobra samotność generuje radosny okrzyk: „Oh! la la!”. Podmiot liryczny nie dba o jutro, nie przejmuje się, co powiedzą o nim inni, żyje swoim szczęściem.

Natura została tu przedstawiona jako piękna i przyjazna. Rosa jest niczym dobre wino, gwiazdy rozjaśniają nocne niebo, a tłumy cieni inspirują wyobraźnię, nie budząc grozy.

Wiersz jest regularnym sonetem. Ma charakter osobisty, co podkreśla sam tytuł i pierwszoosobowa narracja. Rimbaud pisze o swojej własnej bohemie – nie tej kawiarnianej, przebywaniu w kręgu innych artystów – o samotnej włóczędze w blasku gwiazd. Niezwykłość tej wędrówki oddają metafory (oberża na Wielkiej Niedźwiedzicy, pędrak-marzyciel), epitety (nieziemska bluza, fantastyczne cienie, słodki szelest) oraz wykrzyknienia (Muzo!, Oh! la la!).

Polecamy również:

  • Statek pijany - interpretacja i analiza wiersza

    „Statek pijany” to młodzieńczy wiersz Rimbauda, wyrażający jego pragnienie wolności. Szalony rejs pijanego statku to metafora ludzkiego życia. Szerokie wody, na które wypływa, symbolizują niepoznany świat, budzący ciekawość, ale też obawę. Podmiotem lirycznym wiersza jest tytułowy statek. W... Więcej »

Komentarze (0)
5 + 3 =