Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Mieszkańcy – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
NJE WJEM IAK TO ÓIĄĆ
kapi gsóp • 2016-12-09 07:09:04
Przydało się ^^
Psotkaa • 2016-12-08 13:59:22
kappa xdddddddd
kk • 2016-12-07 19:00:41
Do d**y
Hn 88H • 2016-12-06 20:48:20
Polecam
Ola6a • 2016-12-05 19:19:19
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Mieszkańcy – interpretacja i analiza

„Mieszkańcy” Tuwima to jeden z najbardziej znanych wierszy poety powstały w latach 30. Tekst pochodzi z tomu „Biblia cygańska” (1933) i dobrze obrazuje znaczącą przemianę, jakiej uległa twórczość poety. Od fascynacji tłumem i prostym człowiekiem przechodzi się tu bowiem do wyraźnej niechęci, a nawet wstrętu wobec zbiorowości. Tuwim, jak zaznacza Jerzy Kwiatkowski, jawi się zatem jako mizantrop zniesmaczony niemal całym ludzkim rodzajem.

Mroczny nastrój

Najbardziej uderzającą cechą wiersza jest jego tajemniczy, wręcz mroczny nastrój. Zostaje on wykreowany przede wszystkim za pomocą wielokrotnych powtórzeń słowa „straszny” odmienianego na wszelkie możliwe sposoby. Określenie to przywodzi na myśl opowieści grozy, w których finałem jest zawsze jakieś przerażające wydarzenie. Odbiorca czytając tekst, ma wrażenie narastającego napięcia. Złowrogą atmosferę budują również epitety takie, jak „zgroza zimowa” czy „ciemne mieszkanie”. W konstrukcji przestrzeni na pierwszy plan wysuwają się ciasnota, mrok i zaduch panujące w mieszkaniach bohaterów wiersza. Cechy te ściśle odpowiadają intelektualnemu ograniczeniu opisywanych mieszczan. Mamy tu do czynienia z bohaterem zbiorowym – „mieszkańcami”,

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

Komentarze (0)
2 + 2 =