Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Międzywojenna krytyka literacka - charakterystyka i przedstawiciele

Ostatnio komentowane
guwno
lo9l • 2018-02-25 18:16:05
[b]Pozdro[/b]
muah • 2018-02-23 22:40:52
.... czm kuźwa mać kłamiecie nie ładnie tak... aha i jeszcze słyszałam że ty była...
bla bla bla sra • 2018-02-23 10:51:52
prprprprprprprprpprrprprprprprprprprprprprprrprprprrpprrprprprprprrrprrrprprprprr
prprprprpr • 2018-02-22 18:08:34
v Chcesz sie pobawic? ;)
Kutas • 2018-02-22 16:52:38
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Ogólna charakterystyka

Jak wskazuje Jerzy Kwiatkowski, swoisty paradoks krytyki literackiej dwudziestolecia polega na tym, że jej najwybitniejsi przedstawiciele to osobowości z jednej strony wyrosłe z Młodej Polski (Karol Irzykowski, Tadeusz Boy-Żeleński), a z drugiej pokolenie 1910, a więc najmłodsza generacja międzywojnia (Fryde, Miciński, Wyka). Ten brak świetnych debiutów krytycznych zaraz po odzyskaniu przez Polskę niepodległości spowodował, że sama instytucja krytyki była niejednokrotnie poddawana w wątpliwość, a pisarze ostentacyjnie lekceważyli jej wymogi.

Boy i Irzykowski nadali główny ton pierwszemu dziesięcioleciu międzywojnia. Stworzyli oni dwa zupełnie odmienne typy pisania o literaturze i jej rozumienia. Pierwszy z nich wyznaczył model pełen humoru i dowcipu posługujący się maską czytelnika-amatora, który kieruje się czysto subiektywnym gustem i wypowiada się w niezobowiązującej formie felietonu. Z kolei Irzykowski to typ „krytyka-znawcy”, który z naukowej pozycji ocenia dzieło literackie. Obaj krytycy wyznaczyli też dwie różne metody patrzenia na literaturę: przez pryzmat biografii autora (i różnorodnych kontekstów dzieła) oraz traktowanie dzieła jako odrębną całość

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 5 =