Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Międzywojenna krytyka literacka - charakterystyka i przedstawiciele

Ostatnio komentowane
gowmo
gowno • 2017-11-24 18:00:18
hanzo pls switch
hanzo • 2017-11-23 18:06:26
"Konstytucja zbudowana jest z XIII artykułów" (rozdziałów) "Łączna liczba artykuł...
Patrycja • 2017-11-19 19:51:57
ŚWIETNE TO! ;D
Ja • 2017-11-19 12:36:05
Zamieszczone na tej stronie linki nie powinny znajdować się na stronie adresowanej do dz...
zaangażowana • 2017-11-19 10:50:47
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Międzywojenna krytyka literacka - charakterystyka i przedstawiciele

Ogólna charakterystyka

Jak wskazuje Jerzy Kwiatkowski, swoisty paradoks krytyki literackiej dwudziestolecia polega na tym, że jej najwybitniejsi przedstawiciele to osobowości z jednej strony wyrosłe z Młodej Polski (Karol Irzykowski, Tadeusz Boy-Żeleński), a z drugiej pokolenie 1910, a więc najmłodsza generacja międzywojnia (Fryde, Miciński, Wyka). Ten brak świetnych debiutów krytycznych zaraz po odzyskaniu przez Polskę niepodległości spowodował, że sama instytucja krytyki była niejednokrotnie poddawana w wątpliwość, a pisarze ostentacyjnie lekceważyli jej wymogi.

Boy i Irzykowski nadali główny ton pierwszemu dziesięcioleciu międzywojnia. Stworzyli oni dwa zupełnie odmienne typy pisania o literaturze i jej rozumienia. Pierwszy z nich wyznaczył model pełen humoru i dowcipu posługujący się maską czytelnika-amatora, który kieruje się czysto subiektywnym gustem i wypowiada się w niezobowiązującej formie felietonu. Z kolei Irzykowski to typ „krytyka-znawcy”, który z naukowej pozycji ocenia dzieło literackie. Obaj krytycy wyznaczyli też dwie różne metody patrzenia na literaturę: przez pryzmat biografii autora (i różnorodnych kontekstów dzieła) oraz traktowanie dzieła jako odrębną całość

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 3 =