Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Malarstwo barokowe w Polsce - cechy i przykłady

Ostatnio komentowane
UWAGA! literówki
Karol • 2018-05-24 18:04:53
po co ciagle pisze ze głowna postac z quo wadis ale tak to spk
kto • 2018-05-23 21:05:40
WTF...
Boss • 2018-05-23 19:26:01
słabo XD ... a tak naprawdę to dobra robota pomogło mi :D
Szlaufik • 2018-05-23 18:22:00
noob
bhjbj • 2018-05-23 15:53:03
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA
Portret trumienny Stanisława Woyszy
Portret trumienny Stanisława Woyszy

Na gruncie polskim malarstwo rozwijało się najintensywniej w okresie dojrzałego baroku, a więc głównie w drugiej połowie XVII wieku. Ogromną popularnością cieszyły się wtedy gatunki narodowe, występujące jedynie na ziemiach polskich, w postaci portretu sarmackiego oraz portretu trumiennego, który wykonywany był zazwyczaj na blaszanej tabliczce o formie odpowiadającej przekrojowi trumny.

Oprócz nich królowała – oczywiście – tematyka religijna, ujmowana najczęściej w duchu kontrreformacyjnego moralizatorstwa, któremu służył niezwykle popularny na ziemiach polskich motyw dance macabre. Co ciekawe – w dzieła o tematyce sakralnej wpisywano dosyć często portrety ich fundatorów, co wiązało się wkroczeniem w świat artystycznego mecenatu magnaterii i bogatej szlachty na początku wieku XVIII.

Michael Willman, Krajobraz ze świętym Janem
Michael Willman, Krajobraz ze świętym Janem z 1656 roku


Wielkim mecenasem malarstwa stały się wówczas – obok kościołów – również dwory królewskie, co zapoczątkowało bardzo silny w polskiej sztuce nurt historyczny. Za jego prekursora uznaje się zwykle Tomasza Dolabellę zatrudnianego przez wiele lat na dworze Wazów, z którego nazwiskiem najsilniej kojarzy się dzieło „Zygmunt III pod Smoleńskiem”. Kontynuatorem tego prądu stał się Jerzy Eleuter Szymonowicz-Sie

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 5 =