Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Ludzie bezdomni jako powieść młodopolska

Ostatnio komentowane
Witam Dla mnie jednym z największych paradoksów współczesnego świata jest fakt,że p...
pawlo0 • 2017-08-16 17:57:59
WIEM,ŻE MISJE POKOJOWE ŚĄ BARDZO NIEBEZPIECZNE.Podziwiam ludzi,którzy są na misji,ż...
tereska1 • 2017-08-15 08:19:23
Dobre zestawienie. Polecam także ten artykuł http://edueduonline.pl/blog/e-mail-angielsk...
Sara • 2017-08-09 10:30:02
Umiem w matme wiem ile to jest pienc pluz czy
Kujon • 2017-08-08 17:08:22
ale ktoś trafił jak kulą w płot z Jarosławem Mądrym
b • 2017-08-11 12:35:03
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Ludzie bezdomni jako powieść młodopolska

„Ludzie bezdomni” zapowiadają ważne przemiany w polskiej powieści. Nowatorstwo tego dzieła jest niezaprzeczalne, choć nie rewolucyjne. Bardzo wiele łączy je z pozytywizmem, ale nie sposób nie dostrzec obecnych w nim istotnych modernistycznych tendencji.

Żeromski przedstawia zdarzenia i bohaterów w sposób subiektywny i niejednoznaczny. Pod tym względem jest impresjonistą. Daje czytelnikowi jedynie pewien obraz, który należy zinterpretować.

Charakterystyczny dla prozy pozytywistycznej był wszechwiedzący narrator, obiektywnie opisujący i komentujący wydarzenia. Jego wizja była jednoznaczna. Narrator „Ludzi bezdomnych”, choć nie jest tożsamy z głównym bohaterem, jest mu bardzo bliski – podziela jego punkt widzenia. Jego wiedza nieznacznie tylko wykracza poza wiedzę Judyma. Niektórzy badacze określają taką konstrukcję narracyjną terminem „bohater prowadzący”. Narrator niemal cały czas towarzyszy Tomaszowi Judymowi, skupia się na jego zachowaniach, myślach i uczuciach, czasem tylko relacjonując zdarzenia, w których Judym nie bierze udziału, jak na przykład wyjazd jego brata i jego żony. Podziela również sympatie i antypatie bohatera, kreując tym samym także stanowisko czytelnika. Czasem

Polecamy również:

Komentarze (0)
3 + 5 =