Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Lokomotywa – interpretacja i analiza

Ostatnio komentowane
Dddffcccc
Dddf • 2016-09-28 19:47:57
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23
fajne 10/10 polecam stano mi , dzinekuje pani telec ssie pae
michas dyktator • 2016-09-27 18:46:30
może być
jrjtyjarujyok7wte4rytuji7ys • 2016-09-27 15:11:00

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Lokomotywa – interpretacja i analiza

„Lokomotywa” to najbardziej znany wierszyk Juliana Tuwima dla najmłodszych. Stał się on tytułowym tekstem zbioru wydanego w 1938 roku: „Lokomotywa i inne wesołe wierszyki dla dzieci”. Utwór stanowi doskonałe połączenie interesującego opisu, humoru i wirtuozerii słowa. Tematem wiersza jest tytułowa lokomotywa przedstawiona jako istny cud techniki.

Jeden z najważniejszych środków stylistycznych użytych w utworze stanowi hiperbola, a więc wyolbrzymienie atrybutów pociągu. Lokomotywa jest zatem: „ciężka i ogromna”, a jej wielkie wagony wykonano z „żelaza i stali”. Tuwim sięga również po charakterystyczną dla dziecięcej poezji animizację. Lokomotywa zostaje zatem przedstawiona jako ogromny, czujący stwór, który strasznie się poci i sapie. Taki pociąg jest w stanie udźwignąć aż czterdzieści wagonów wypełnionych po brzegi ciężkimi przedmiotami, zwierzętami i ludźmi. W opisie zawartości wagonów poeta posługuje się żartem, np.:

A w trzecim siedzą same grubasy,
Siedzą i jedzą tłuste kiełbasy

Wiersz jest pełen ruchu i dynamicznie zmieniających się obrazów. Nawet w początkowej części tekstu, kiedy lokomotywa stoi na stacji, Tuwim posługując się techniką filmową, szybko zagląda okiem poetyckiej „kamery”

Polecamy również:

  • Wiosna. Dytyramb – interpretacja i analiza

    Wiersz „Wiosna” został opublikowany przez Tuwima w tomie „Sokrates tańczący” (1920) i od razu wywołał olbrzymie kontrowersje. Odsądzono bowiem autora od czci i wiary jako tego, który przekroczył wszelkie granice dobrego smaku i stworzył tekst obrażający godność ludzkiego rodzaju. Więcej »

  • Sitowie – interpretacja i analiza

    „Sitowie” to utwór, w którym Julian Tuwim podejmuje problematykę autotematyczną. Realizuje się ona niejako na dwóch poziomach. Mamy tu bowiem do czynienia ze wspomnieniem z dzieciństwa, a więc wątkiem autobiograficznym. Ponadto zaś poeta wypowiada się na temat własnej... Więcej »

  • Do prostego człowieka – interpretacja i analiza

    „Do prostego człowieka” to wiersz Tuwima o wymowie pacyfistycznej. Postawa poety jawi się tu jako jasny i stanowczy sprzeciw wobec wojny, której zwykle towarzyszą wzniosłe hasła, jednak w rzeczywistości kryją się za nimi jedynie partykularne interesy klasy rządzącej. Więcej »

  • Rzecz Czarnoleska – interpretacja i analiza

    „Rzecz Czarnoleska” to wiersz programowy Tuwima z tomu o tym samym tytule, wydanego w 1929 roku. Poeta formułuje w nim klasyczną koncepcję literatury, nawiązującą do złotego okresu polskiej poezji, czyli do XVI wieku. Tekst ten jest więc dobrą ilustracją tak zwanego klasycyzmu Skamandrytów, czyli... Więcej »

  • Do krytyków – interpretacja i analiza

    „Do krytyków” to przewrotny komentarz Tuwima na temat roli poezji w niepodległym kraju. Tekst został utrzymany w żartobliwym, niemal satyrycznym stylu. Głównym zabiegiem zastosowanym przez Tuwima jest tu komiczny efekt zaskoczenia. Tytuł utworu – „Do krytyków”... Więcej »

2 + 3 =