Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Literatura polska po 1945 r. - charakterystyka ogólna

Ostatnio komentowane
NJE WJEM IAK TO ÓIĄĆ
kapi gsóp • 2016-12-09 07:09:04
Przydało się ^^
Psotkaa • 2016-12-08 13:59:22
kappa xdddddddd
kk • 2016-12-07 19:00:41
Do d**y
Hn 88H • 2016-12-06 20:48:20
Polecam
Ola6a • 2016-12-05 19:19:19
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Literatura polska po 1945 r. - charakterystyka ogólna

Literatura polska po 1945 roku znalazła się w trudnej sytuacji, ponieważ jej możliwości i rozwój zostały ograniczone przez narzucony Polsce ustrój polityczny, czyli komunizm. Od 1949 roku w sztuce oficjalnie obowiązywała doktryna socrealizmu. Stało się to przyczyną sprowadzenia literatury do funkcji propagandowych, czego przejawem były panegiryczne wiersze na cześć Stalina (np. „Rzeka” Adama Ważyka, „Słowo o Stalinie” Władysława Broniewskiego) i powieść produkcyjna gloryfikująca ludzi pracy, a demaskująca wrogów ludu (np. „Przy budowie Tadeusza Konwickiego). Do tej grupy należy też polityczna powieść Jerzego Andrzejewskiego „Popiół i diament”.

Najważniejsze dzieła lat powojennych, jeszcze sprzed okresu stalinizmu to zbiory Tadeusza Różewicza „Niepokój” (1946), „Czerwona rękawiczka” (1948) i „Ocalenie” (1945) Czesława Miłosza.

Październik 1956 roku przyniósł jednak ogromne zmiany. Do głosu doszło nowe pokolenie twórców, które wyznaczyło główne drogi rozwoju polskiej poezji. Janusz Sławiński wyróżnił tu mianowicie nurt lingwistyczny reprezentowany przez Mirona Białoszewskiego („Obroty rzeczy”, „Rachunek zachciankowy”, „Mylne wzruszenia”) i Tymoteusza Karpowicza („Gorzkie źródła”, „Kamienna

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =