Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Liryka starożytna - charakterystyka

Ostatnio komentowane
To za bardzo mi nie pomogło
Iga • 2017-04-25 19:55:00
Najlepsza wypowiedź! !!
Krzysio xd • 2017-04-25 18:15:48
dziena
mania • 2017-04-25 16:32:53
orewa ochinchin daisuki nandayo
nardo • 2017-04-25 14:37:26
najsu des
Okarin-sama • 2017-04-25 14:30:26
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Liryka starożytna - charakterystyka

Ramy czasowe i ogólna charakterystyka

Złotym okresem liryki greckiej był przełom VII i VI w. p. n. e. Grecy nie uważali jednak poezji za osobny gatunek. W „Poetyce” Arystotelesa, najważniejszym dziele teoretycznoliterackim tego okresu, nie ma wzmianki o liryce, a jedynie o eposie i dramacie. Poezja była traktowana przez Greków jako część muzyki, dlatego często określa się ją liryką meliczną.

Sam termin „liryka” etymologicznie wywodzi się od śpiewu wykonywanego przy akompaniamencie liry. Jest ona związana zarówno z pieśnią solową (monodią), jak i chóralną. Ta ostatnia zaś miała często wyraźne związki z tańcem. Znamienne jest, że wybitni greccy poeci byli jednocześnie kompozytorami, np. Safona czy Pindar.

Z kolei rozkwit liryki rzymskiej przypada na I w. p. n. e., za czasów panowania Oktawiana Augusta. Większość rzymskich artystów działała pod opieką Mecenasa (protektora sztuki), od którego pochodzi określenie „mecenat”.

Najważniejsi twórcy i główne gatunki liryczne

Już w starożytności uczeni aleksandryjscy opracowali kanon największych greckich liryków. Należało do niego dziewięciu twórców. Sześciu uprawiało lirykę chóralną: Alkman, Stezychor, Ibykos, Symonides, Bakchylides i Pin

Polecamy również:

Komentarze (0)
1 + 2 =