Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Konceptyzm i marinizm w poezji Morsztyna

Ostatnio komentowane
ten nademną to pedał XD
mojstaryjestfanatykiemwedkarstwa • 2016-12-03 17:51:08
elo
lolek • 2016-12-03 10:57:03
I tak nie zdacie cfele XD
Ruhaczmateg • 2016-12-01 17:33:21
wtf
nicnieumiem • 2016-12-01 12:36:50
trudne. z kartkówki mam 2
lolek 004 • 2016-12-01 12:35:11
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Konceptyzm i marinizm w poezji Morsztyna

Jan Andrzej Morsztyn przeniósł na grunt literatury polskiej wzorce erotyku znane z literatury włoskiej, zwłaszcza z twórczości poetów należących do dworskiego nurtu, tzw. „dolce stil nuovo” („słodki nowy styl”), który opiewał miłość idealną w formie, jaką znamy choćby z Dantego.

Kontynuatorem tej szkoły w epoce baroku stał się Giambattista Marino, który dla twórczości Morsztyna miał szczególnie znaczenie, inspirując w dużej mierze jego styl, ale równocześnie stając się dla polskiego poety niezwykle wdzięcznym „materiałem” do przerabiania i ulepszania.

Marino podporządkował motywy znane z poezji Dantego i Petrarki sferze cielesnej, używając ich do opisu flirtu, zauroczenia, całego zresztą spektrum erotycznych sytuacji lirycznych. Morsztyn wziął więc z jego dorobku przede wszystkim lekkość w ukazywaniu tematyki miłosnej i kontynuuował zwrot w stronę jej cielesnego, zmysłowego wymiaru, któremu służyć miały plastyczne opisy urody kochanki i frywolne nierzadko puenty. Z ducha marinizmu brała się również tematyczna różnorodność obu najważniejszych zbiorów poetyckich – „Kanikuły” oraz „Lutni” – będących raczej swego rodzaju encyklopedią sytuacji erotycznych, aniżeli spójną wewnętrznie opowieścią

Polecamy również:

Komentarze (0)
2 + 4 =