Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Konceptyzm i marinizm w poezji Morsztyna

Ostatnio komentowane
przydatne
wojtu$ • 2018-02-20 17:08:31
To jest do dupci, Diękuje
Kaczor Donald • 2018-02-18 16:49:56
do you kno de wae?
Kristof • 2018-02-17 13:12:20
Straszny artykuł, bardziej nie dało się pokomplikować tych wzorów? Nie wierzę by kto...
August • 2018-02-16 13:35:46
mało informacji
barteq • 2018-02-15 21:09:45
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Jan Andrzej Morsztyn przeniósł na grunt literatury polskiej wzorce erotyku znane z literatury włoskiej, zwłaszcza z twórczości poetów należących do dworskiego nurtu, tzw. „dolce stil nuovo” („słodki nowy styl”), który opiewał miłość idealną w formie, jaką znamy choćby z Dantego.

Kontynuatorem tej szkoły w epoce baroku stał się Giambattista Marino, który dla twórczości Morsztyna miał szczególnie znaczenie, inspirując w dużej mierze jego styl, ale równocześnie stając się dla polskiego poety niezwykle wdzięcznym „materiałem” do przerabiania i ulepszania.

Marino podporządkował motywy znane z poezji Dantego i Petrarki sferze cielesnej, używając ich do opisu flirtu, zauroczenia, całego zresztą spektrum erotycznych sytuacji lirycznych. Morsztyn wziął więc z jego dorobku przede wszystkim lekkość w ukazywaniu tematyki miłosnej i kontynuuował zwrot w stronę jej cielesnego, zmysłowego wymiaru, któremu służyć miały plastyczne opisy urody kochanki i frywolne nierzadko puenty. Z ducha marinizmu brała się również tematyczna różnorodność obu najważniejszych zbiorów poetyckich – „Kanikuły” oraz „Lutni” – będących raczej swego rodzaju encyklopedią sytuacji erotycznych, aniżeli spójną wewnętrznie opowieścią

Polecamy również:

Komentarze (0)
5 + 1 =