Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Kazimierz Wierzyński - biografia i twórczość

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

ku” (1951) i „Siedem podków” (1954). Oprócz wspomnianych już motywów samotności i nostalgii za Polską pojawiają się tu wątki egzystencjalne. Wiersze te charakteryzuje postawa głębokiego pesymizmu i zwątpienia w sens historii. Jedyną ostoją okazuje się sztuka (a w szczególności poezja), postrzegana jako rezerwuar tradycyjnych wartości.

Z kolei od wydania „Tkanki ziemi” (1960) następuje u Wierzyńskiego całkowita przemiana poetyki. Porzuca on bowiem regularny wiersz numeryczny na rzecz wiersza wolnego i bezrymowego. Ta i kolejne książki poetyckie: „Kufer na plecach” (1964), „Czarny polonez” (1968), „Sen mara” (1968) potęgują wiarę w ocalającą moc poezji, która staje się jedynym lekiem na emigracyjne doświadczenie wyobcowania i poczucie pustki.

Polecamy również:

  • Zielono mi w głowie – intepretacja i analiza

    „Zielono mam w głowie” to wiersz Wierzyńskiego pochodzący z wczesnego etapu  twórczości. Stanowi on niejako kwintesencję poetyckiego optymizmu i radości życia. Tematem utworu jest po prostu szczęście, jakiego poeta doznaje z powodu własnej młodości i samego istnienia.

  • Lewa kieszeń – intepretacja i analiza

    „Lewa kieszeń” jest wierszem Wierzyńskiego, który podobnie jak „Zielono mam w głowie” wyraża czystą radość istnienia. Silniej jednak dochodzą tu do głosu typowo skamandryckie akcenty: fascynacja codziennością i nowoczesną cywilizacją.

  • Jestem jak szampan – intepretacja i analiza

    „Jestem jak szampan” to wiersz Kazimierza Wierzyńskiego pochodzący z tomu „Wiosna i wino” (1919). Jego tematem, podobnie jak większości tekstów ze wspomnianego zbioru jest ogromna radość życia.

  • Manifest szalony – interpetacja i analiza

    „Manifest szalony” Kazimierza Wierzyńskiego pochodzi z tomu „Wróble na dachu” (1921). Jak sam tytuł wskazuje, wiersz ma charakter przewrotnego manifestu nowej sztuki, utrzymanego w tonacji charakterystycznej dla wystąpień futurystów.