Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.

Katastrofizm w poezji Kolumbów - opracowanie

Ostatnio komentowane
ja niestety tez mam :(
Paulinka • 2015-08-24 11:29:31
@Stefan, dziękujemy za zwrócenie uwagi. Poprawiliśmy datę.
ADMIN • 2015-08-18 09:34:24
Zamiast "ΔL = constans" napisałbym ΔL = 0 albo L = constans. "Δ" (delta) oznacza bowi...
Marcin • 2015-08-11 06:20:22
tekst przydatny, ale jeszcze zaden mysliciel nie odkryl "jak pozbyc sie leku przed smierc...
ewre • 2015-08-08 10:37:57
Nigdy nie było tzw. plemion polskich.Albo plemion lechickich. Polanie nie byli i nie są ...
Wojciech • 2015-07-26 21:10:45
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

zbyt jest ciężko łzy przetapiać w męską szorstkość (…).

W „Lasem” pisze z kolei: „(...) Chodzę lasem, zostawiam nie ślady, lecz tropy (...)”. Niebezpieczeństwo, zagrożenie, zło są wszechobecne – życie przestaje przypominać cokolwiek, co do tej pory się o nim myślało. Wszystko, co dotychczas nie budziło wątpliwości ani podejrzeń, okazuje się niepewne, niestabilne.

W twórczości pokolenia Kolumbów manifestuje się także katastrofizm w szerszym znaczeniu tego pojęcia – historiozoficznym. Zarówno Gajcy, Baczyński, jak i Różewicz w swojej poezji przedstawiali wizje powszechnej zagłady. Doskonałym przykładem mogą być „Widma” Karola Topornickiego (pseudonim Gajcego), w których namalowany został surrealistyczny i ekspresjonistyczny obraz kraju ogarniętego zagładą. Podobne wizje znajdują się w poezji Jana Bugaja (pseudonim Baczyńskiego), gdzie nadrealizm przeplata się z motywami onirycznymi i arkadyjskimi. Nieco inaczej zagładę ukazuje Tadeusz Różewicz. Jego twórczość jest zdecydowanie bardziej oszczędna w środki wyrazu, jednak niezwykle celnie przedstawia, między innymi, śmierć wartości, które dotychczas stanowiły podstawę egzystencji człowieka, wskazując mu kierunek postępowania (np. „Ocalony”).

W poezji pokolenia Kolumbów zagłada jest wszechobecna. W indywidualnej perspektywie wiąże się ona z gwałtownym przerwaniem młodości, koniecznością wejścia w quasi-dorosłe, ponieważ odmienione przez wojnę, życie, które z konieczności ogranicza się do walki o przetrwanie i strachu o przyszłość. W szerszym kontekście, katastrofizm dotyczy ogółu ludzkości, staje się wspólnym doświadczeniem wszystkich żyjących – doświadczeniem nieporównywalnym z żadnym innym w dotychczasowej historii ludzkości, apokalipsą spełnioną.

Polecamy również:

  • Apokalipsa spełniona - pojęcie i znaczenie. Poezja apokalipsy spełnionej

    Pokolenie, które przyszło na świat w Polsce w okresie dwudziestolecia międzywojennego, określane jest mianem Pokolenia Kolumbów. Po 123 latach niepodległości ludzie ci stawali przed możliwością odkrywania wolnej ojczyzny – spełnienia marzeń poprzednich generacji. Jednakże prędki rozwój...

Przepisz kod:
wczytaj nowy