Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Granica jako powieść psychologiczna

Ostatnio komentowane
Słabo
JD • 2016-09-30 06:38:48
idiotyczne
siema123 • 2016-09-29 14:00:50
Co oznacza, że dane połączenie jest "szczególnie korzystne"?
ciekawy • 2016-09-29 10:33:28
Super jasno,zwiezle i na temat :)
Olciagw • 2016-09-28 08:38:16
Dobre
nikolas • 2016-09-27 20:21:23

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Granica jako powieść psychologiczna

„Granica” Zofii Nałkowskiej to jedna z najwybitniejszych powieści psychologicznych polskiego międzywojnia. Książka została wyraźnie zainspirowana nowoczesnymi (na te czasy) prądami w psychologii, zwłaszcza psychoanalizą. Zarówno jej budowa formalna, jak i problematyka znajdują się pod wyraźnym wpływem psychologizmu. Można powiedzieć, że fabuła powieści ma niejako charakter pretekstowy. W centrum znajduje się tu bowiem banalny wątek uwiedzenia ubogiej dziewczyny przez „panicza”. Historia jest więc jedynie okazją do celnych analiz psychologicznych.

Budowa odzwierciedlająca mechanizmy pamięci

Psychologizm „Granicy” ujawnia się już na poziomie konstrukcyjnym. Książka ma budowę klamrową, na początku czytelnik poznaje finał opowiadanej historii. W ten sposób całość przybiera formę wielkiej retrospekcji. Wydarzeń nie przedstawia się w sposób całkowicie chronologiczny, ale dominuje tu zasada ich podporządkowania wspomnieniom bohaterów. Tym samym narracja w wielu fragmentach odzwierciedla mechanizmy funkcjonowania ludzkiej pamięci, choć nie jest to zabieg tak dalece posunięty jak w późniejszych „Niecierpliwych”. Warto również zwrócić uwagę na specyficzną konstrukcję czasu w powieści. Otóż,

Polecamy również:

4 + 5 =