Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Estetyzm - cechy i przedstawiciele

Ostatnio komentowane
Maszujesz koptusa
Twoja Stara • 2017-04-24 07:09:05
A GDZIE WEWNĘTRZNA POLITYKA ?!
anonim • 2017-04-23 17:58:07
:D
Ktoś • 2017-04-23 14:38:53
Z góry wielkie dzięki teraz mogę przepisać do zeszytu☺☺☺☺☺☺
Lola B • 2017-04-23 11:32:59
Bzdury. Kwiatostan męski oznaczony jako żeński i odwrotnie
z • 2017-04-21 18:18:20
Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Estetyzm - cechy i przedstawiciele

Estetyzm to pogląd charakterystyczny dla literatury postromantycznej i neoromantycznej. Jego podstawowym założeniem jest samoistna wartość sztuki. Termin został wprowadzony przez przeciwników takiego podejścia i początkowo miał znaczenie pejoratywne.
    
Przedstawiciele skrajnego estetyzmu głosili zupełną autonomię sztuki, całkowite uwolnienie jej od obowiązków dydaktycznych, etycznych, ideologicznych, poznawczych i wszelkiego utylitaryzmu. W podejściu umiarkowanym estetyzm pojmowany był jako poszukiwanie piękna we wszystkich przejawach życia oraz szczególna dbałość o formę dzieła. Wychodząc z założenia, że życie ludzkie jest krótkie, ulotne, a wszelkie prawdy subiektywne i podważalne, starano się dostrzegać piękno w otaczającym świecie i oczywiście w sztuce. Przyznawano artyście prawo do wyrażania siebie, stąd sprzeciw wobec użyteczności dzieła.
    
W potocznym rozumieniu estetyzm rozumiany był jako przeciwieństwo literatury zaangażowanej, walczącej, dydaktycznej. Często czyniono z niego zarzut, uznając jego zwolenników za artystów zamkniętych w „wieży z kości słoniowej”.
    
Naczelnym hasłem estetyzmu stało się francuskie L`art pour l`art („szuka dla sztuki”), które znalazło sobie zwolenników także w innych krajach Europy, szczególnie w Anglii. W Polsce zwolennicy estetyzmu skupiali się wokół krakowskiego „Życia” oraz „Chimery”. Przeciwnikami nurtu byli między innymi Stanisław Brzozowski i Antoni Lange. Polemikę z estetyzmem prowadzili też Przesmycki czy Przybyszewski, choć w znacznej mierze byli zwolennikami tego trendu.

Przedstawiciele:

Oscar Wilde, Théophile Gautier, Stefan George oraz symboliści francuscy: Charles Baudelaire, Artur Rimbaud, Paul Verlaine, Stéphane Mallarmé

W Polsce: Zenon Przesmycki, Stanisław Przybyszewski

Polecamy również:

  • Dekadentyzm w literaturze

    Dekadentyzm w literaturze polegał na wyrażaniu zniechęcenia, rozpaczy, bezsilności, niewiary w postęp i poczucia nadciągającego upadku. Artyści ukazywali obrazy rozkładu, przepowiadali koniec europejskiej kultury i manifestowali swoją niechęć dla obyczajowości mieszczańskiej. Więcej »

  • Symbolizm w literaturze

    W literaturze symbolizm najsilniej zapisał się w drugiej połowie XIX wieku, na początku przede wszystkim we Francji i Belgii, skąd przeniósł się do innych krajów. Podobnie jak w innych dziedzinach sztuki, polegał na stosowaniu symbolu jako głównego środka wyrazu. Symbol służył do wyrażenia... Więcej »

  • Impresjonizm w literaturze

    Impresjonizm zrodził się w malarstwie, gdzie był próbą uchwycenia na płótnie ulotnego wrażenia. Później nurt ten rozprzestrzenił się na inne dziedziny sztuki i znalazł zwolenników także na gruncie literatury. Podobnie jak w malarstwie, podstawowym dążeniem impresjonistów było... Więcej »

  • Ekspresjonizm w literaturze

    Poetyka ekspresjonistyczna określana jest „krzykiem duszy”, wyrazem emocji i wewnętrznych stanów artysty. Poeta miał prawo do pełnej swobody twórczej, forma dzieła literackiego nie miała znaczenia, liczyła się jego siła wyrazu, zmierzanie do absolutu. Więcej »

  • Neoromantyzm - cechy, przedstawiciele, charakterystyka

    W szerszym znaczeniu neoromantyzmem określa się całość zjawisk w literaturze Młodej Polski, w węższym oznacza tendencje romantyczne w literaturze po 1890 roku. Termin upowszechniony przez Edwarda Porębowicza za sprawą szkicu „Poezja polska nowego stulecia” (1902). Więcej »

Komentarze (0)
1 + 2 =