Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Regulaminie.
ZAMKNIJ X

Epikureizm - definicja, założenia, przedstawiciele

Ostatnio komentowane
Nice
Ududkzkz • 2016-09-24 19:09:07
fsfsd
dasda • 2016-09-24 15:28:00
gówno
klaudi • 2016-09-23 17:23:08
DOBRE TO ByLO
MICHAŁ • 2016-09-21 07:23:57
Dlugieee
kora • 2016-09-19 16:51:05

Język polski

Autor:
Drukuj
Drukuj
Rozmiar
AAA

Epikureizm - definicja, założenia, przedstawiciele

Geneza

Epikureizm, podobnie jak stoicyzm, był kierunkiem charakterystycznym dla hellenistycznego okresu greckiej filozofii, powstał w III w. p. n. e. Nazwa prądu wywodzi się od jego założyciela, czyli Epikura, który w 306 r. p. n. e. założył własną szkołę w ogrodzie („ogród Epikura”).

Fundament epikureizmu

Epikureizm skupia się przede wszystkim na dziedzinie etyki. Opiera się ona na hedonizmie, to znaczy przekonaniu, że istotą szczęścia jest doznawanie przyjemności. Należy jednak pamiętać, że Epikur wyróżniał przyjemności pozytywne i negatywne. Te drugie polegają na braku cierpienia. Są one wpisane w ludzką naturę i zapewniają człowiekowi autentyczne szczęście, ponieważ nie wynikają z potrzeb. Dlatego, według Epikura, dopiero wyzbycie się wszelkich pragnień prowadzi do stanu idealnego. Jeśli nie ma się bowiem żadnych potrzeb, szczęściem jest sama egzystencja.

Epikurejski hedonizm polega zatem na kulcie życia, które jest wolne od cierpienia. Stan taki można osiągnąć kierując się cnotą i rozumem. Cnota jest u Epikura środkiem do celu, a nie celem samym w sobie, jak np. u Sokratesa. Człowiek powinien zatem realizować dobro z powodów egoistycznych. Paradoksalnie egoizm przyczynia się, według filozofa, do zbudowania społeczeństwa altruistycznego. W filozofii tej człowiek jest odpowiedzialny za swoje szczęście.

Filozofia przyrody

Epikureizm stanowi również refleksję nad naturą świata. W tym zakresie jest on materializmem, to znaczy nie uznaje istnienia rzeczywistości nadprzyrodzonej. Uważa się ponadto, że poznanie świata dokonuje się na drodze zmysłowej (sensualizm).

Wpływ na literaturę

Epikureizm miał wybitnych kontynuatorów i wyznawców w starożytnym Rzymie. Należy tu wymienić przede wszystkim dzieła Horacego i Lukrecjusza.

Polecamy również:

  • Filozofia przyrody (Heraklit z Efezu, Pitagoras, Tales)

    Filozofia przyrody była najwcześniejszym okresem greckiego myślicielstwa. Główny okres jej rozwoju przypadł na VI w. p. n. e. Myśliciele związani z tym nurtem skupiali się przede wszystkim na kosmologii, a więc rozważaniami nad powstaniem, przyczyną i naturą świata. Najbardziej charakterystycznym poglądem... Więcej »

  • Sofiści - poglądy, przedstawiciele

    Sofiści to greccy filozofowie, którzy działali w V w. p. n. e. w Atenach. Najwybitniejszymi przedstawicielami tego nurtu byli Protagoras („Rozprawa polemiczna o prawdzie i bycie”, „O bogach”) i Gorgiasz. Sofiści nie zajmowali się filozofią systematycznie, ponieważ przede wszystkim... Więcej »

  • Stoicyzm - definicja, cechy, przedstawiciele

    Stoicyzm to kierunek filozoficzny, który rozwinął się w III w. p. n. e., w tak zwanym hellenistycznym okresie greckiej filozofii. Inicjatorem tego prądu był Zenon z Kition, który w 300 r. p. n. e. założył szkołę w Atenach, w „Stoa Poikile” („Brama Malowana”), od czego wzięła... Więcej »

  • Sokrates - filozofia, poglądy

    Najistotniejszym elementem poglądów Sokratesa były twierdzenia o charakterze moralnym. Uważa się, że jest on twórcą etyki. W centrum filozoficznego systemu znajduje się tu pojęcie uniwersalnej cnoty. Sokrates jako pierwszy wyodrębnił wartości moralne, a cnota znalazła się na szczycie hierarchii.... Więcej »

  • Platon - poglądy, filozofia

    Najważniejszą cechą filozofii Platona jest idealizm, to znaczy przekonanie, że świat składa się z przedmiotów realnych i ich idei. Idee są rzeczywiste, wieczne i zawsze zachowują wyższość nad tym, co realne. Innymi słowy, Platon uważał, że to świat idei ma charakter pierwotny, a byt widzialny jest tylko jego... Więcej »

5 + 3 =